Ἀποχαιρετισμός στόν σεβαστό καθηγητή, θερμό φίλο καί συμπαραστάτη τῆς ΣΦΕΒΑ καί τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ζητήματος κ. Στέργιο Σάκκο

Μέσα στήν πασχαλινή χαρά τῆς κυριώνυμης ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεως πληροφορηθήκαμε γιά τήν πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ σεβαστοῦ καί ἀγαπητοῦ μας καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ καί ὑπευθύνου τῶν χριστιανικῶν ἀδελφοτήτων ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΠΙΣ, κ. Στέργιου Σάκκου. 

            Τά συναισθήματα ἀνάμεικτα. Τό πένθος  καί ἡ κατ΄ ἄνθρωπον λύπη, συγκρούονται μέ τό χαρμόσυνο ἀναστάσιμο μήνυμα! Τί μεγάλη εὐλογία νά κοιμηθεῖ κανείς ἀνήμερα τῆς Ἀναστάσεως! Καί ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία τἠν ἑπομένη μέ τά ἀναστάσιμα τροπάρια καί τήν παντελῆ ἔλλειψη ἀναφορᾶς στό γεγονός τοῦ θανάτου, νά μᾶς προβληματίζει ... Πρέπει νά λυπόμαστε ἄραγε ἤ νά χαιρόμαστε! Πρέπει νά λυπόμαστε γιά τήν ἀναχώρηση ἑνός ἀνθρώπου  σεβαστοῦ καί ἀγαπητοῦ ἀπό ἀνάμεσά  μας  ἤ νά χαιρόμαστε γιά τήν  μετάθεση ἑνός ἀληθινοῦ ἐργάτου καί κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου ἀπό τήν στρατευομένη στήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία! Καί πόσο συγκινητική καί γλυκειά αὐτή ἡ ἔξοδος ἀπό τά ἐγκόσμια! Στό χῶρο πού ὁ ἴδιος  ὀνειρεύτηκε καί δημιούργησε γιά ἀπρόσκοπτη πνευματική ἐργασία, περιστοιχισμένος ἀπό τή δική του οἰκογένεια, τούς πνευματικούς ἀδελφούς καί ἀδελφές, τά πνευματικά παιδιά καί ἐγγόνια πού ὁ ἵδιος γαλούχησε μέ τά αἰώνια νάματα τῆς πίστης καί τοῦ εὐαγγελίου, ὅλους κοντά του νά τόν ἀποχαιρετοῦν μέ τόν ἀναστάσιμο παιάνα.

            Γιά τό ἔργο καί τήν προσφορά του μίλησαν καί θά μιλήσουν πολλοί ἄλλοι, περισσότερο ἀρμόδιοι ἀπό μᾶς. Ἀπό τήν δική μας πλευρά ὅμως, οἱ σύλλογοι τῆς ΣΦΕΒΑ καί τοῦ ΠΑΣΥΒΑ μέ εὐγνωμοσύνη θυμόμαστε τόν κ. καθηγητή, ὡς φλογερό συμπαραστάτη γιά τά δίκαια τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς ἴδρυσης τῶν συλλόγων μας. Παρά τό βαρύ φόρτίο τῶν ὑποχρεώσεών του ἦταν πάντοτε δίπλα στόν μακαριστό ἰδρυτή μας κυρό ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ, μέ προσωπικό καί εἰλικρινές ἐνδιαφέρον γιά τήν πορεία τῶν συλλόγων μας, στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἀγώνα στά πανεπιστήμια, στά ἀμφιθέατρα, στά συλλαλητήρια, σέ ὅλες τίς δύσκολες μάχες γιά τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία στή Βόρειο Ἤπειρο, τήν δεκαετία τοῦ 1980. Παρότρυνε τούς νέους φοιτητές νά στελεχώσουν τίς τάξεις τῆς ΣΦΕΒΑ καί σέ κάθε κάλεσμα τοῦ μακαριστοῦ ἱεράρχη ὁλοπρόθυμα κινητοποιοῦσε τήν ἀδελφότητα μεταφέροντας μέ τό δικό του ξεχωριστό παλμό, μέσα ἀπό τίς ὁμιλίες του, τό δράμα καί τό κλάμα τῶν ἀδελφῶν μας, κάτω ἀπό τό ἀθεϊστικό καθεστώς τοῦ Χότζα.

            Άλλά καί μετά τό 1990, μέ τό ἄνοιγμα τῶν συνόρων, στάθηκε δίπλα στούς ἀδελφούς μας καί ἐνεργοποίησε ὅλες τίς δυνάμεις τῶν ἀδελφοτήτων, στίς ὁποῖες προϊστατο, γιά νά στηρίξει ὑλικά καί τό κυριότερο πνευματικά καί ἠθικά τούς ἀδελφούς μας. Δεκάδες οἱ ἀποστολές ἀνθρωπιστικῆς βοήθειας πού πραγματοποιήθηκαν εἴτε αὐτόνομα εἴτε σέ συνεργασία μέ τή ΣΦΕΒΑ καί ἐκατοντάδες οἱ ἐξορμήσεις πνευματικῆς στήριξης στή Βόρειο Ἤπειρο, κυρίως στήν περιοχή τῆς Κορυτσᾶς. Ἡ τοπική ἐκεῖ ἐκκλησία ὀφείλει τά μέγιστα στήν ἀδελφότητα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ γιά τό κατηχητικό, κηρυκτικό καί εὐαγγελικό ἔργο πού ἐπετέλεσε, μέσα ἀπό πολλούς πειρασμούς, δυσκολίες καί ἀντιξοότητες, μέ ἐπιστέγασμα τήν ἀνέγερση ἱεροῦ ναοῦ στό χωριό Πενταβίν τῆς Κορυτσᾶς. Ἡ ἐλληνική παιδεία στήν περιοχή ὀφείλει τά μέγιστα ἐπίσης στήν παρουσία καθηγητριῶν καί διδασκαλισσῶν πού ἐστάλησαν ἀπό τήν ἀδελφότητα καί παρά τίς δύσκολες συνθῆκες, στελέχωσαν τό σχολεῖο ΟΜΗΡΟΣ στήν Κορυτσᾶ καί τό μετέτρεψαν σέ φάρο ἑλληνικῆς παιδείας καί πολιτισμοῦ γιά τήν εὐρύτερη περιοχή, κερδίζοντας παράλληλα τόν σεβασμό καί τήν ἐκτίμηση ὅλης τῆς τοπικῆς κοινωνίας γιά τήν ἀνιδιοτελῆ -σχεδόν ἱεραποστολική- δράση τους πέρα καί πάνω ἀπό τά στενά ὅρια τοῦ ἐπαγγελματικοῦ τους καθήκοντος.

            Δέν μποροῦμε τέλος νά ξεχάσουμε τήν ἄμεση καί ἀμέριστη συμπαράσταση τοῦ ἀγαπητοῦ μας καθηγητῆ στή δύσκολη στιγμή τῆς ἐκδημίας τοῦ ἐπί σειράν ἐτῶν προέδρου τῆς ΣΦΕΒΑ καί τοῦ ΠΑΣΥΒΑ ἀειμνήστου Γρηγορίου Ντριγκόγια. Ἡ πατρική καί διακριτική παρουσία του, δίπλα μας ἐκεῖνες τίς δύσκολες στιγμές ἔδειχνε ὅτι “τό χαίρειν μετά χαιρόντων καί κλαίειν μετά κλαιόντων” δέν ἦταν κενό γράμμα γιά τόν ἴδιο ἀλλά βίωμα ζωῆς.

            Θερμά σέ εὐχαριστοῦμε σεβαστέ μας καθηγητά! ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ σοῦ εὐχόμαστε καί παρακαλοῦμε νά πρεσβεύεις στόν Ἅγιο Θεό καί γιά τήν κατά Θεόνεὐόδωση καί τῆς δικῆς μας προσπάθειας πού τόσο πολύ ἀγάπησες.