IN MEMORIAM

Στὸ Ἡμερολόγιο τοῦ 2012 ποὺ ἐκυκλοφόρησε ἡ ΣΦΕΒΑ, στὸ φύλλο τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου εἰκονίζεται, μεταξὺ ἄλλων, καὶ ὁ δεκατριάχρονος ὑπαξιωματικὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ, ποὺ ἔλαβε μέρος στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους 1912-1913. Γιὰ τὸν μικρό, ἀλλὰ γενναῖο Γεράσιμο βρήκαμε πληροφορίες στὴν Ἐφημερίδα «ΝΕΑ ΤΟΥ Σ.Α.Α.Υ.Σ.», ἡ ὁποία εἶναι διμηνιαία ἔκδοση τοῦ Συνδέσμου Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν Στρατοῦ (Ἀποφοίτων ΣΜΥ), στὸ Φύλλο Μαρτίου - Ἀπριλίου - Μαΐου 2012.

            Τὸ δημοσίευμα τῆς καλῆς ἐφημερίδας ἔχει ὡς ἑξῆς :

Γεράσιμος Ραυτόπουλος: Ὁ δεκατριάχρονος Ὑπαξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ

            Τήν 5η Ὀκτωβρίου 1912, κατά τόν Α’ Βαλκανικό πόλεμο, ἀρχίζει ἡ ἐπική προέλαση τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καί μετά ἀπό μία σειρά σκληρῶν μαχῶν (στήν Ἐλασσόνα, τό Σαραντάπορο, τά Σέρβια, τήν Κοζάνη, τά Γιαννιτσά κ.λπ.) ἀπελευθερώνει τήν Δυτική Μακεδονία καί τήν 26 Ὀκτωβρίου 1912 φθάνει στήν Θεσσαλονίκη τήν ὁποία καί ἀπελευθερώνει.

            Μέ τόν Β’ Βαλκανικό Πόλεμο τοῦ 1913 πραγματοποιοῦνται οἱ πόθοι καί τά ὁράματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιά μία ἐλεύθερη Μακεδονία, Θράκη καί Ἤπειρο. Ἡ ἐπιστράτευση πού κηρύχθηκε πέτυχε ἀπόλυτα. Ἡ ἔκδηλη συγκίνηση καί ὁ ἐνθουσιασμός τοῦ λαοῦ προδίκαζαν τήν αἴσια ἔκβαση τοῦ ἀγώνα. Ἀπ’ ὅλα τά σημεῖα τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ ἐξωτερικοῦ, οἱ Ἕλληνες μικροί καί μεγάλοι, ἔσπευδαν νά καταταγοῦν γιά νά πολεμήσουν, καί τό ἠθικό τους ἦταν τόσο ὑψηλό, ὥστε χωρίς ὑπερβολή ν’ ἀναπληρώνει τίς ὅποιες ὑλικές ἐλλείψεις ὑπῆρχαν.

            Κάποιες μικρές καί ἄγνωστες ἱστορίες ἀποτελοῦν τήν τρανή ἀπόδειξη τοῦ ὑψηλοῦ φρονήματος, τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης πού διακατεῖχαν τούς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (1912-1913), καί μία τέτοια εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός Ἑλληνόπουλου ἡ ὁποία ἴσως πολλούς θά συγκινήσει ἀλλά καί πολλούς θά προβληματίσει καί μελαγχολήσει.

            Ὁ Γεράσιμος Ραυτόπουλος εἶναι ὁ νεότερος ὑπαξιωματικός στήν ἱστορία τῶν Ἑλληνικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Γεννήθηκε στό Φισκάρδο τῆς Κεφαλλονιᾶς τό 1900. Ὁ πατέρας του ἦταν Ἀρτοποιός στήν Ὕδρα καί ἡ μητέρα του καταγόταν ἀπό τόν Πειραιᾶ. Κατά τό 1ο Βαλκανικό Πόλεμο, ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν, κατατάχθηκε ἐθελοντικά στήν ἡλικία τῶν 12 καί ἔγινε δεκτός ὡς ὁπλίτης τοῦ 18ου Συντάγματος Πεζικοῦ τῆς IV Μεραρχίας. Γιά τό θάρρος του στή μάχη τοῦ Σαραντάπορου ἔλαβε ἕνα ὅπλο Manlicher-Schonauer ὡς δῶρο.

            Στήν μάχη τοῦ Κιλκίς-Λαχανᾶ, τό 1913, κατάφερε νά ξεφύγει ἀπό αἰχμαλωσία, σκοτώνοντας 3 ἀπό τούς 5 Βούλγαρους πού τόν εἶχαν αἰχμαλωτίσει. Ἐπιστρέφοντας στίς ἑλληνικές γραμμές, βρῆκε ἕναν τραυματισμένο εὔζωνα καί τόν μετέφερε σώζοντάς τον ἀπό βέβαιο θάνατο. Γιά τήν ἀνδρεία του, προήχθη στό βαθμό τοῦ δεκανέα τήν 28η Αὐγούστου 1913 σέ ἡλικία 13 ἐτῶν.

Τά γεγονότα αὐτά μνημονεύονται στίς ἐφημερίδες τίς ἐποχῆς καί διαβάζουμε χαρακτηριστικά στήν «Ἑστία» (23-8-1913):

Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ : Γεράσιμος Ραυτόπουλος

            «Σᾶς παρουσιάζομεν σήμερον τόν μικρότερον ὑπαξιωματικόν τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ. Εἶναι ἡλικίας 12-13 ἐτῶν καί κατάγεται ἀπό τό Φισκάρδον τῆς Κεφαλληνίας. Τό ὄνομά του ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ πατέρας του ἀρτοποιός εἰς τήν Ὕδραν, ἡ μητέρα του μένει εἰς τόν Πειραιᾶν καί αὐτός ἦτο ὑπηρέτης εἰς Πύλον ὅπου τόν εὗρεν ἡ ἐπιστράτευσις.

            Τό πολεμικόν μένος πού εἶχε καταλάβει ὅλον τόν κόσμο, ἠλέκτρισε καί τόν μικρόν ὑπηρέτην, ὁ ὁποῖος ἐζήτησεν ἀμέσως ὅσα χρήματα εἶχε νά λαμβάνει ἀπό τόν πάτρωνά του καί τήν ἑπομένη ἀπεβιβάζετο εἰς Ἀθήνας, παρουσιασθείς εἰς τό Στρατολογικόν γραφεῖον ὅπως καταταχθῆ ἐθελοντικῶς. Ἡ ἡλικία του δέν ἐβοήθησε τήν ἀποδοχήν τῆς αἰτήσεώς του καί ὁ μικρός ἔφυγε ἀπό τό γραφεῖον λυπημένος ἀλλ’ ὄχι καί ἀπηλπισμένος.

            Μίαν πρωίαν διαφυγών τήν προσοχήν τῶν φρουρῶν, ἐσκαρφάλωσεν εἰς τόν μεταξύ τῶν δύο βαγονίων χῶρον, καί μαζῆ μέ τόν στρατόν ἔφθασεν εἰς τήν Λάρισσαν, ὅπου ἐπί τέλους μετά τήν τόσην του ἐπιμονήν ἐγένετο δεκτός εἰς τό 18ον σύνταγμα τῆς 6ης μεραρχίας ὡς «παιδί τοῦ συντάγματος».

            Εἰς τήν μάχην τῆς Ἐλασσῶνος ἔγεινε κάτοχος Τουρκικοῦ λαφύρου, ὅπλου Μαρτίνι, μέ τό ὁποῖον ἔλαβε τό βάπτισμα τοῦ Πυρός. Ἡ ἀνδρεία του ἐξετιμήθη ἀπό ὅλους καί εἰς τήν μάχην τοῦ Σαρανταπόρου τοῦ ἐδόθη εἰς ἔνδειξιν ἀναγνωρίσεως τῆς ἱκανότητός του, Μάλινχερ.

            Εἰς τήν πεισματώδη μάχην τοῦ Κιλκίς εὑρέθη μεταξύ πέντε Βουλγάρων αἰχμάλωτος, ἀλλά, καθ’ ἥν στιγμήν οἱ Βούλγαροι ἠσχολοῦντο νά εὕρουν κανένα σχοινί διά νά τόν δέσουν, αὐτός ἁρπάζει τό Μάλινχερ καί ρίπτει νεκρούς τούς τρεῖς, ἐνῶ οἱ δύο ἄλλοι ἐσώζοντο διά τῆς φυγῆς.

            Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, ὁ μικρός στρατιώτης ἔσωσε καί ἕναν τραυματίαν εὔζωνον, ὅστις θά περιήρχετο εἰς χείρας τῶν δημίων. Τό γεγονός τοῦτο τῆς ἀνδραγαθίας τοῦ λιλιπουτείου ὑποδεκανέως ἐπιστοποιήθη καί ἐπισήμως, μεθ’ ὅ καί ὁ διοικητής του, τόν προήγαγε εἰς δεκανέα.