Πάσχα 2005

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Αριθ.Πρωτ. 26                                 

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2005 Εν τω Ιερώ Επισκοπείω

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  97η

 ΘΕΜΑ: «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα».

 Αγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ  !

-Α-

   Μέσα στην καρδιά της Ανοίξεως, με τα πολύχρωμα λουλούδια, τις ευωδιές και τις ανεπανάληπτες ομορφιές, που στολίζουν την φύση, γιορτάζουμε πάλι το πρωτοφανές και μοναδικό θαύμα της Αναστάσεως του Χριστού.
  Αλλά το θαύμα αυτό δεν έγινε εύκολα αποδεκτό από τους μαθητές του Κυρίου. Το αντιμετώπισαν με δυσπιστία και καχυποψία, με άρνηση και σκεπτικισμό. Οι ιεροί ευαγγελιστές εκθέτουν τα γεγονότα με αφοπλιστική ειλικρίνεια, χωρίς να τα ωραιοποιούν. Έτσι, ο ιερός Μάρκος μας πληροφορεί ότι όταν «το πρωί πρώτη σαββάτου», δηλαδή το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, η Μαρία η Μαγδαληνή «πορευθείσα απήγγειλε τοις μετ’  αυτού γενομένοις, πενθούσι και κλαίουσι», ότι είδε Αναστημένο τον Κύριο, οι Απόστολοι δεν επίστευσαν την πληροφορία αυτή : «κακείνοι ακούσαντες ότι ζη και εθεάθη υπ’ αυτής, ηπίστησαν» (Μαρκ. ιστ΄  9-11). Όταν δε, αργότερα η Μαγδαληνή με τις άλλες ευλαβείς Μυροφόρες γυναίκες, που επισκέφθηκαν το Μνημείο, άκουσαν από τους αγγέλους : «τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών ; ουκ έστιν ώδε, αλλ’ ηγέρθη» (Λουκά κδ΄ 5-6), ανακοίνωσαν στους Αποστόλους το συνταρακτικό νέο, «εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος τα ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυταίς» (Λουκά κδ΄  11). Δηλαδή, φλυαρίες και κουταμάρες, βγαλμένες από την φαντασία των γυναικών. Έτσι φάνηκαν στους Αποστόλους τα νέα που έφεραν οι Μυροφόρες.  Αλλά οι Απόστολοι δυσπιστούν όχι μόνο απέναντι στα λόγια των γυναικών. Δείχνουν απιστία και στις διαβεβαιώσεις των συμμαθητών τους, που είχαν δη τον Αναστάντα, όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Μάρκος : «Μετά δε ταύτα δυσίν εξ αυτών περιπατούσιν εφανερώθη εν ετέρα μορφή, πορευομένοις εις αγρόν. Κακείνοι απελθόντες απήγγειλαν τοις λοιποίς · ουδέ εκείνοις επίστευσαν» (Μαρκ. ιστ΄  12-13). Είναι δε πασίγνωστη και η απιστία του Θωμά, ο οποίος, παρ’ ότι του έλεγαν οι άλλοι Απόστολοι, ότι είδαν τον Κύριο Αναστάντα και συνωμίλησαν μαζί Του, επέμενε πως «εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρά μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω» (Ιωάν. κ΄  25).

-Β-

  Ήταν, λοιπόν, ολοφάνερη η δυσπιστία και η επιφυλακτικότητα των Αποστόλων στην πραγματικότητα της Αναστάσεως, παρά το γεγονός πως όλα εφώναζαν ότι «ηγέρθη ο Κύριος όντως» (Λουκά κδ΄  34) . Γι’ αυτό και ο Αναστάς Κύριος, «ανακειμένοις αυτοίς τοις ένδεκα εφανερώθη και ωνείδισε την απιστίαν αυτών  και σκληροκαρδίαν, ότι τοις θεασαμένοις αυτόν εγηγερμένον ουκ επίστευσαν» (Μαρκ. ιστ΄  14). Τους εμάλωσε, δηλαδή, για την απιστία και την σκληροκαρδία τους, η οποία τους εμπόδιζε να πιστεύσουν στην Ανάσταση, για την οποία τους είχαν πληροφορήσει εκείνοι που Τον είχαν δη να έχη αναστηθή από τους νεκρούς.
  Έτσι, είναι ξεκάθαρο το ότι οι Απόστολοι δεν υπήρξαν θύματα απάτης η αυθυποβολής, όπως υποστηρίζουν οι αρνητές της Αναστάσεως. Αντίθετα, αφού βεβαιώθηκαν απόλυτα για το μοναδικό και κοσμοσωτήριο αυτό γεγονός, «εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού» (Μαρκ΄. ιστ  20), τον Χριστόν   «και την δύναμιν της αναστάσεως αυτού »  ( Φιλιπ. γ΄  10 ) .  Και  πρέπει  να  πούμε ,  ότι το κήρυγμα της Αναστάσεως του Σωτήρος δεν γινόταν εύκολα αποδεκτό. Για μεν τους Ιουδαίους ήταν «σκάνδαλον», για δε τους ειδωλολάτρες «μωρία». Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι ευθύς μετά την ομιλία του αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο των Αθηνών, όπου μίλησε για την Ανάσταση του Χριστού, οι ακροατές «ακούσαντες ανάστασιν ... οι μεν εχλεύαζον, οι δε είπον · ακουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου» (Πραξ. ιζ΄ 32). Άλλοι, δηλαδή, εκορόϊδευαν και άλλοι του είπαν ειρωνικά : θα σε ξανακούσουμε για το θέμα αυτό, εννοώντας να μην ελπίζη ότι θα τον καλούσαν πάλι να μιλήση για την ανάσταση από το επίσημο εκείνο βήμα.

-Γ-

  Αλλά και στα χρόνια που κύλησαν, η μεν Εκκλησία σταθερά και αταλάντευτα είχε σαν κέντρο του κηρύγματός της την Ανάσταση, η άρνηση δε με πείσμα και μίσος συνέχιζε να την αρνήται. Και δεν αναφερόμαστε, βέβαια, στους μεγάλους διωγμούς των πρώτων χριστιανικών αιώνων · ούτε στους επί εβδομήντα χρόνια διωγμούς των πιστών στην Ρωσία και στις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από τα άθεα κομμουνιστικά καθεστώτα. Ούτε στρέφουμε την σκέψη μας στην μανία του αλήστου μνήμης Εμβέρ Χότζα εναντίον των Ορθοδόξων Βορειοηπειρωτών. Γνωστά είναι αυτά. Θα θέλαμε, όμως, να δούμε αυτήν την πρωτοφανή καταφορά κατά των εκκλησιαστικών λειτουργών, στους τελευταίους καιρούς. Βέβαια, υπήρξαν κάποια κρούσματα επιόρκων κληρικών. Όμως, το να απαξιώνωνται όλοι συλλήβδην οι Επίσκοποι και οι Ιερείς, αυτό μας προξενεί πολύ πόνο. Και τούτο, γιατί ακούμε έντονα τον λόγο του Χριστού : «ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί · ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λουκά  ι’  16). Αν λοιπόν, οι διάφοροι πολέμιοι και επικριτές ισχυρίζωνται πως γιορτάζουν την Ανάσταση, ενώ, παράλληλα, συνεχίζουν να πολεμούν τους λειτουργούς της Εκκλησίας, είναι φανερό, ότι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι αυτοί δεν πιστεύουν. Κι’ αυτό μας γεμίζει με θλίψη και πόνο βαθύ.

-Δ-

  Όμως, σήμερα για όλους μας ένα είναι το σύνθημα : ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !  Οι καρδιές να πλημμυρίζουν από ανεκλάλητη χαρά και από το ανέσπερο αναστάσιμο Φως. Και για να πούμε μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, «εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών ... Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες ... Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος». Αδελφοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ ! - ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ!   

Διάπυρος ευχέτης εν Χριστώ Αναστάντι 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ