Χριστούγεννα 2004

    Μέσα σ’ ένα κόσμο ταραγμένο, όπου κυριαρχεί ο φόβος της τρομοκρατίας, κι’ όπου στα διάφορα μήκη και τα πλάτη της γης ο πόλεμος, το έγκλημα, η πείνα και η ποικιλόμορφη δυστυχία έχουν απλώσει την κυριαρχία τους · μέσα στην αγωνία και στην απόγνωση, που προκαλούν οι τρομεροί τυφώνες, οι μεγάλης κλίμακος σεισμοί και οι πάσης μορφής θεομηνίες, θα ακουστή για μια ακόμη φορά ο αγγελικός ύμνος : «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία » (Λουκά β 14). 

    Φαίνεται παράξενος ο αγγελικός αυτός λόγος, αφού το πολυπόθητο αγαθό της ειρήνης μοιάζει με απραγματοποίητο όνειρο. Βέβαια, γίνεται πολλή κουβέντα και υπάρχει απέραντη φιλολογία για την ειρήνη· ακόμη και κινήματα ειρηνόφιλα δίνουν το «παρών» σε διάφορες χώρες. Εν τούτοις, η ειρήνη η πραγματική, η βαθειά και αληθινή δεν επικρατεί στα έθνη και στους λαούς.
    Όμως, όσο κι’ αν φαντάζη παράξενος ο ύμνος των αγγέλων, η διαβεβαίωσή τους είναι πέρα για πέρα αληθινή. Γιατί ο Ιησούς Χριστός, που εγεννάτο εκείνη την μοναδική νύχτα, ήταν Εκείνος που ύμνησαν οι προφήτες, πολλούς αιώνες πριν από την γέννησή Του, ως κομιστή της ειρήνης του Θεού. Και για να μη μακρύνουμε τον λόγο, ας δούμε τι διεκήρυξε ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας : «Παιδίον εγεννήθη ημίν, υιός και εδόθη ημίν, ου η αρχή εγενήθη επί του ώμου αυτού, και καλείται το όνομα αυτού μεγάλης βουλής άγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ισχυρός, εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος … μεγάλη η αρχή αυτού και της ειρήνης αυτού ουκ έστιν όριον» (Ησ. θ 6-7). Δηλαδή : Θα γεννηθή για χάρη μας ένα Παιδί. Ο Υιός αυτός του Θεού θα έλθη στον κόσμο για μας. Στους ώμους Του υπάρχουν τα διάσημα της εξουσίας Του. Και το όνομά Του είναι αγγελιαφόρος της μεγάλης βουλής του Θεού, σύμβουλος θαυμαστός, Θεός ισχυρός , αρχηγός της ειρήνης, πατέρας της αιωνίου ζωής. Η εξουσία του θα έχη μεγάλη έκταση , η δε ειρήνη, την οποία θα φέρη, δεν θα έχη τέλος.

    Κι’ όταν μεν ο προφήτης Ησαΐας έλεγε την προφητεία αυτού, οκτακόσια χρόνια προ Χριστού, πραγματικά η ειρήνη έμοιαζε με απατηλό όνειρο και άπιαστο όραμα. Όμως, εμείς που ζούμε την πραγματικότητα της ελεύσεως του Χριστού στον κόσμο και είμαστε μέλη της Αγίας Του Εκκλησίας, γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι πράγματι ο Κύριος έφερε - με την ενανθρώπισή Του - την ειρήνη στον κόσμο, όπως έψαλλαν οι Άγγελοι. Γιατί ο Ιησούς Χριστός πρώτα - πρώτα μας συμφιλίωσε και μας ειρήνευσε με τον Ουράνιο Πατέρα, τον Θεό, με τον Οποίο βρισκόμασταν σε έχθρα έπειτα από την παράβαση και την πτώση των Πρωτοπλάστων. Ο απόστολος Παύλος το λέει πολύ παραστατικά και ξεκάθαρα: Ο Χριστός «εστιν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα εν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας» (Εφεσ. β 14). Ο Χριστός μας ειρήνευσε με τον Θεό, αλλά και μας έφερε τους ανθρώπους κοντά τον ένα στον άλλο, αφού θα τονίση πάλι ο μεγαλόπνοος Απόστολος: Ο Χριστός «ελθών ευηγγελίσατο ειρήνην υμίν τοις μακράν και τοις εγγύς» (Εφεσ. β 17).
    Ναι! Και ο ίδιος ο Κύριος δεν είχε διακηρύξει προς τους Αποστόλους Του «ειρήνην αφίημι υμίν · ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν » (Ιωάν. ιδ 27). Δηλαδή: Σας δίνω την αληθινή και βαθειά ειρήνη, την οποία έχω εγώ και την οποία ήλθα να φέρω στον συνταρασσόμενο από την αμαρτία κόσμο;
    Γι’ αυτό και ο θείος Παύλος, γράφοντας προς τους χριστιανούς της Ρώμης, θα τους κάνη αυτήν την διαβεβαίωση, που αφορά και στους χριστιανούς όλων των εποχών, συνεπώς και σε μας: «Χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού Πατρός, και Κυρίου Ιησού Χριστού» (Ρωμ. α 7). Εύχομαι, δηλαδή, να είναι μαζί σας η χάρη και η ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας και από τον Κύριο Ιησού Χριστό.

    Η ειρήνη! Ο βαθύς πόθος του ανθρώπου. Όμως, από όσα είπαμε πιο πάνω, προκύπτει ότι αυτό το μεγάλο αγαθό δεν πρέπει να ψάχνουμε γύρω μας για να το βρούμε. Χρειάζεται να γυρίσουμε το βλέμμα μέσα στην ψυχή μας, στα βάθη του είναι μας. Γιατί όταν ζούμε με φόβο Θεού · όταν καλλιεργούμε την χριστιανική αγάπη προς όλους · όταν προσευχώμαστε · όταν εξομολογούμεθα και κοινωνούμε των Αχράντων Μυστηρίων, τότε, πραγματικά νοιώθουμε μέσα μας την ειρήνη του Θεού και μια ανέκφραστη χαρά. Αντίθετα, πάλι, όταν διώχνουμε τον Χριστό με τις μικρές η μεγάλες παρεκτροπές μας, τότε στην καρδιά μας κυριαρχεί η ταραχή και η αναστάτωση από τον πόλεμο που εξαπολύει εναντίον μας ο πονηρός. Γι’ αυτούς, ακριβώς, τους ανθρώπους, που ζουν χωρίς την σκέψη και τον φόβο του Θεού, θα πη ο απόστολος Παύλος τον φοβερό λόγο, που όμως απηχεί την πραγματικότητα: «ουκ έστιν ο συνιών, ουκ έστιν ο εκζητών τον Θεόν· πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν· ουκ έστι ποιών χρηστότητα, ουκ έστιν έως ενός… Σύντριμμα και ταλαιπωρία εν ταις οδοίς αυτών, και οδόν ειρήνης ουκ έγνωσαν. Ουκ έστι φόβος Θεού απέναντι των οφθαλμών αυτών» (Ρωμ. γ 11-12 · 16-18).

    Αγαπητοί μου Χριστιανοί,
    Μη μας κάνη εντύπωση το ότι και από οικογένειες και κοινωνίες και έθνη και λαούς, σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, δεν υπάρχει η ειρήνη, που δυό χιλιάδες χρόνια πριν την διεκήρυξαν οι άγγελοι. Όσο οι άνθρωποι θα μένουν μακριά από τον Χριστό, δεν θα έχουν ειρήνη. Διενέξεις, αντιθέσεις, πόλεμοι, σκοτωμοί, θα συνεχίζουν τον εφιαλτικό τους χορό, σωρεύοντας παντού ερείπια, πτώματα και ποικίλες καταστροφές. Εμείς, μάλιστα, οι Έλληνες, που έχουμε τα δύο εκκρεμή εθνικά μας θέματα, το Κυπριακό και το Βορειοηπειρωτικό, την γνωρίζουμε καλά αυτή την θλιβερή πραγματικότητα. Γιατί, μόνο ειρήνη δεν επικρατεί στην Κύπρο και στην Βόρειο Ήπειρο. Στην Κύπρο, με τον «Αττίλα» να συνεχίζη να κατέχη το 40% της Μεγαλονήσου και τον Ο.Η.Ε. να παίζη το άθλιο παιχνίδι του με το περιβόητο «σχέδιο Ανάν». Και στην Βόρειο Ήπειρο να συνεχίζη να υπάρχει η ανασφάλεια, αλλά και ο συγκεκαλυμμένος η φανερός διωγμός των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και της Ορθόδοξης Εκκλησίας …
    Όμως, οι χριστουγεννιάτικες καμπάνες σημαίνουν χαρμόσυνα. Κι’ ο αγγελικός ύμνος «και επί γης ειρήνη» ακούγεται για μια ακόμη φορά. Ας τον κάνουμε κι’ εμείς, αδελφοί, τραγούδι και προσευχή μας. Κι’ ας παρακαλούμε τον Άρχοντα της Ειρήνης, τον Κύριο Ιησού Χριστό να δώση όχι μόνο την ειρήνη, αλλά και την εθνική αποκατάσταση στην Κύπρο και στην Βόρειο Ήπειρο, να ειρηνεύη δε και ολόκληρο τον ταραγμένο κόσμο.
    Χρόνια πολλά. Ευλογημένο και το επί θύραις Νέον Έτος.