Επέτειος 25ης Μαρτίου - 2006

Αριθ. Πρωτ. 15                                                                                 Εν Δελβινακίω τη 25η Μαρτίου 2006                               

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  104η

ΘΕΜΑ: « Χαρήτ’ αδέρφια την τρανή διπλή γιορτή..., που προμηνά τον ερχομό του      

                             Λυτρωτή και των προγόνων διαλαλεί την αρετή». (Γ. Βερίτη)

            Αγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Δύο Ευαγγελισμούς γιορτάζουμε σήμερα : τον Ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου και την έναρξη του αγώνος της Εθνικής μας παλιγγενεσίας, στις 25 Μαρτίου του 1821. Γι’  αυτό και η χαρά μας είναι διπλή. Γιατί, όπως λέει ένα ωραίο δημοτικό μας τραγούδι, «γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι’ η Πατρίδα».

            Είναι ιστορικά μαρτυρημένο, ότι η Επανάσταση του 1821 άρχισε στις 23 Μαρτίου, όταν οι Μανιάτες, με επί κεφαλής τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ελευθέρωσαν την Καλαμάτα. Εν τούτοις, επεκράτησε ως επίσημη ημερομηνία ενάρξεως η 25η Μαρτίου 1821. Τοποθετήθηκε δε η έναρξη αυτή στο ιστορικό Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας. Κι’ αυτό όχι χωρίς λόγο, αλλά για να εξαρθή η θρησκευτική εορτή του Ευαγγελισμού της Παναγίας, η οποία ευαγγελιζόταν και την νεκρανάσταση του Γένους, που τετρακόσια ολόκληρα χρόνια δούλευε στον απάνθρωπο τουρκικό ζυγό. Είναι δε αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι για λάβαρο του Εθνικού εκείνου Αγώνος υψώθηκε από τον Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών ΓΕΡΜΑΝΟ το χρυσοΰφαντο βήλο (κουρτίνα) της ωραίας Πύλης, που εξεικόνιζε την μορφή της Θεομήτορος. Γιατί, όλοι οι οπλαρχηγοί είχαν έλθει στην Αγία Λαύρα ο καθένας με το δικό του «μπαϊράκι». Έτσι, υπήρχε ο κίνδυνος να ξεσυνεριστούν ο ένας τον άλλο, θέλοντας να επιβάλουν την δική τους σημαία. Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ, λοιπόν, για να προλάβη τις διενέξεις και τις αντιπαλότητες, ξεκρέμασε το βήλο της ωραίας Πύλης και το ύψωσε ως το «Λάβαρο» του Ιερού Αγώνος, οπότε όλοι, χωρίς αντίρρηση, επειθάρχησαν.

-Β-

            Εδώ γίνεται φανερή η ευλάβεια των Ελλήνων στο πρόσωπο της Παναγίας. Και μπορεί, βέβαια, οι περισσότεροι από τους Οπλαρχηγούς να μην είχαν διαβάσει στο Ευαγγέλιο τα αναφερόμενα στο γεγονός του Ευαγγελισμού. Ασφαλώς, όμως, εγνώριζαν από τους πατεράδες και τους παππούδες τους τον χαιρετισμό του Αγγέλου προς την Παρθένο Μαρία και το κοσμοϊστορικό μήνυμα που της είχε φέρει : «Χαίρε, κεχαριτωμένη · ο Κύριος μετά σου · ευλογημένη συ εν γυναιξίν... εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται ..., και βασιλεύσει ... εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος» (Λουκά α΄  28-33).

-Γ-

             Ασύλληπτο, πραγματικά, γεγονός στην ανθρώπινη διάνοια ο Ευαγγελισμός. Γιατί μια ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ έπαιρνε το μήνυμα ότι θα γινόταν η Μητέρα του Μεσσία, ο Οποίος θα έσωζε το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία. Γενιές ολόκληρες περίμεναν την πραγματοποίηση της υποσχέσεως του Θεού στους Πρωτοπλάστους, όταν τους εξεδίωκε από τον Παράδεισο. Και να ! Τώρα ο Θεός διαλέγει μια άσημη κόρη, η οποία, με την χάρη Του βέβαια, είχε μείνει ένα αμόλυντο και μοσχομύριστο κρίνο, παρά το ότι ζούσε στην αμαρτωλή πόλη της Ναζαρέτ, για την οποία ελέγετο χαρακτηριστικά: «Εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι ;». Δηλαδή, από αυτόν τον κακό τόπο μπορεί να βγη τίποτε καλό ; Κι’ όμως ! Ο Θεός από εκεί εδιάλεξε την Παρθένο Μαρία για να γίνη η Μητέρα του Μονογενούς Του Υιού.

            Αυτό το συνταρακτικό γεγονός, ιδιαιτέρως το προβάλλει η Αγία μας Εκκλησία και μάλιστα, κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ώστε να ενθαρρύνη τους αγωνιζομένους για το καλό χριστιανούς, να συνεχίζουν την πορεία προς τα άνω, προς τον Ουρανό. Είναι η απαρχή της σωτηρίας και της λυτρώσεώς μας από την δουλεία της αμαρτίας και του θανάτου «εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η΄  21).

-Δ-

             Ήταν, λοιπόν, φυσικό και δικαιολογημένο οι ραγιάδες να συνταυτίσουν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου με την εθνική τους Επανάσταση. Κοσμοχαρμόσυνο γεγονός ο Ευαγγελισμός. Κοσμοχαρμόσυνη, όμως, και η έναρξη του απελευθερωτικού αγώνος. Κι’ ήταν καιρός πια. Γιατί μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453, οι Έλληνες πολλές φορές επαναστάτησαν κατά των Τούρκων, προκειμένου να αποτινάξουν τον ανυπόφορο εκείνο ζυγό της σκλαβιάς, που κράτησε τετρακόσια ολόκληρα χρόνια. Πλην, όμως, όλες εκείνες οι εξεγέρσεις κατεπνίγησαν στο αίμα και η δουλεία γινόταν πιο καταθλιπτική και πιο βαρειά. Αλλά τώρα, στα 1821, τα πράγματα είχαν ωριμάσει, ο πόθος της λευτεριάς ήταν πιο έντονος. Είχαν, βέβαια, συντελέσει σ’ αυτό και οι Διδαχές του Πατροκοσμά του Αιτωλού και άλλων Διδάχων του Γένους. Έτσι οι Έλληνες λέγοντας πρώτα υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος, καθώς βεβαιώνει ο Γέρος του Μοριά, ξεκίνησαν αυτόν τον τιτάνιο αγώνα, τον ανθρωπίνως άνισο, αλλά που τον ευλογούσε ο Χριστός και τον προστάτευε η σκέπη της Υπερμάχου Στρατηγού, και που ευαγγελιζόταν την ελευθερία της Ελλάδος. Βέβαια, μικρό ήταν το τμήμα της Χώρας μας που ελευθερώθηκε. Ήταν, όμως, η «μαγιά», που έφερε, έπειτα από ενενήντα χρόνια, την ελευθερία στην Μακεδονία, στην Ήπειρο, στην Θράκη και στα Νησιά του Αιγαίου Πελάγους, που τελικά ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό.

-Ε-

             Δίκαια, λοιπόν, ο Βερίτης, ο χριστιανός ποιητής, αγάλλεται και χαίρει για την διπλή γιορτή : «Χαρήτ’ αδέρφια τη μεγάλη μας γιορτή. Είν’ η γιορτή της πίστης και της λευτεριάς, και προμηνά τον ερχομό του Λυτρωτή και των προγόνων διαλαλεί την αρετή ... Χαρήτ’ αδέρφια την τρανή διπλή γιορτή. Υμνολογήστε τον ουράνιο Λυτρωτή, κι’ αγωνιστήτε μονιασμένοι, δυνατοί, για μια Ελλάδα φωτεινή, χριστιανική».

            Δίκαια, όμως, και μεις, σήμερα, γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε. Οι Έλληνες, στην Πατρίδα, αλλά και όπου γης, γιορτάζουν μονοιασμένοι μέσα στον αγιασμένο χώρο της Εκκλησίας και κάτω από την σκέπη της Υπερμάχου Στρατηγού.

             Επικαλούμενος για όλους σας την χάρη και την ευλογία του Κυρίου, ιδιαιτέρως δε για την μαθητιώσα και την στρατευμένη νεότητα, στέλνω θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στους Βορειοηπειρώτες και στους Κυπρίους αδελφούς, που ποθούν και αυτοί να έλθη «το ποθούμενο», όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

 Χρόνια πολλά σε όλους, άγια, αγωνιστικά, ευλογημένα.

Διάπυρος προς Χριστόν ευχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ