Επέτειος 25ης Μαρτίου - Ελευθερία η θάνατος», το σύνθημα των Αγωνιστών του 1821

      ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Αριθ. Πρωτ.13                                                                     Εν Δελβινακίω τη 21η Μαρτίου 2007                               

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  112η

            ΘΕΜΑ: «Ελευθερία η θάνατος», το σύνθημα των Αγωνιστών του 1821.

            Αγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

             Ξημερώνει πάλι η 25η Μαρτίου, γεμάτη ηρωϊσμούς και ανδραγαθήματα και θούρια και ύμνους, που φέρνουν στην σκέψη μας τους απλούς εκείνους Έλληνες, οι οποίοι έγραψαν την εποποιΐα του 1821, με την πίστη τους, την παλληκαριά τους και το αίμα τους.

            Δεν ήσαν και λίγα τα τετρακόσια (400) χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Κι’ όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να ωραιοποιήσουν τους τέσσαρες (4) αιώνες, που οι Έλληνες βρισκόντουσαν, οικτροί ραγιάδες, κάτω από τον τουρκικό ζυγό, γεγονός πάντως μένει ότι η κατάσταση ήταν φοβερή. Κι’ αν σε κάποιες περιοχές υπήρχαν ωρισμένοι πονόψυχοι τούρκοι αξιωματούχοι, αυτοί ήταν οι ελάχιστες εξαιρέσεις, που απλώς επεβεβαίωναν τον κανόνα. Γιατί δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε, ότι οι υπόδουλοι Έλληνες έκαναν πολλές επαναστάσεις πριν από το 1821, ακριβώς για να αποτινάξουν τον αφόρητο τουρκικό ζυγό.

-Β-

             Αλλ’, επί τέλους, «το πλήρωμα του χρόνου» ήλθε την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την 25η Μαρτίου του 1821. Ξεσηκώθηκε η Καλαμάτα. Στην Μονή της Αγίας Λαύρας ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το Λάβαρο της Επαναστάσεως. Για ν’ ακολουθήσουν η Αθήνα, το Μεσολόγγι, η Πάτρα, το Ναύπλιο, η Άμφισσα, το Γαλαξείδι, ο Όλυμπος, η Μακεδονία με τον Σερραίο Εμμανουήλ Παππά, η Θράκη με την ηρωΐδα Δόμνα Βισβίζη ...

            Ολόκληρος ο Ελληνισμός, απ’ άκρη σ’ άκρη, βρέθηκε σ’ έναν εθνικό ξεσηκωμό. Χωρίς κοινωνικές διακρίσεις και διαφορές, όπως επιμένουν να ισχυρίζωνται κάποιοι ανιστόρητοι, αρματωλοί και κλέφτες, οι καπετάνιοι και οι ναύτες των Ελληνικών εμπορικών πλοίων, οι προύχοντες του λαού, οι Επίσκοποι, οι Ιερείς, οι Μοναχοί, αλλά και οι απλοί άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, όλοι, χωρίς εξαίρεση, ξεσηκώθηκαν για ν’ αποτινάξουν την απαίσια δουλεία τόσων αιώνων. Ένα το σύνθημά τους : «Ελευθερία η θάνατος».

-Γ-

             Έτσι άρχισε ο αγώνας της παλιγγενεσίας. Με την ευλογία του Θεού και κάτω από την σκέπη της Παναγίας. Βέβαια, στην Ευρώπη, η λεγομένη «Ιερά», αλλά στην πραγματικότητα ανίερη «Συμμαχία», υπό την επήρεια του μισέλληνα εκείνου Μέττερνιχ, έτριζε τα δόντια της εναντίον του επαναστατημένου Γένους των Ελλήνων και μεταχειριζόταν όλους τους τρόπους για να καταπνίξη την Επανάσταση. Αλλά ο Θεός - όπως έλεγε ο Γέρος του Μωριά - «είχε βάλει την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδος και δεν θα την έπαιρνε πίσω».

             Και πραγματικά ! Οι Έλληνες, μόνοι τους μέσα στην φτώχεια τους, χωρίς εφόδια, αλλά με λιονταρίσια καρδιά, άρχισαν να κατατροπώνουν τους Τούρκους, με πρώτη και περίλαμπρη νίκη την άλωση της Τριπολιτσάς, για ν’ ακολουθήσουν οι Μύλοι του Άργους, τα Δερβενάκια, η Μάνη κι’ άλλα αστικά κέντρα, που το ένα κατόπιν του άλλου έπεφταν στα χέρια των επαναστατών.

-Δ-

             Αλλά και όπου ο τιτάνιος εκείνος Αγώνας απέτυχε τελικά, για διαφόρους λόγους, όπως στον Όλυμπο, στην Ήπειρο, στην Μακεδονία και στην Θράκη, κι’ εκεί πάντως απαράμιλλο υπήρξε το θάρρος και το αγωνιστικό φρόνημα των Ελλήνων. Γιατί δεν μπορεί να μη σταθή κανείς με θαυμασμό στα κατορθώματα του Εμμανουήλ Παππά, των Φιλελλήνων στο Πέτα της Άρτας, του θρυλικού μπουρλοτιέρη Κων/νου Κανάρη και τόσων άλλων γνωστών και αγνώστων ηρώων. Είναι δε χαρακτηριστικό το πως εθρήνησε και συνάμα ύμνησε τους γενναίους των Ψαρών ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός : «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, περπατώντας η Δόξα μονάχη, μελετά τα λαμπρά παλληκάρια και στην κόμη στεφάνι φορεί, γινωμένο από λίγα χορτάρια πούχαν μείνει στην έρημη γη».

             Ακόμη και η έξοδος του Μεσολογγίου, στις 10 Απριλίου 1826, Κυριακή των Βαΐων, παρ’ ότι άφησε πίσω της κατεστραμμένη την ιερή πόλη της Ρούμελης, όμως με τον ασύλληπτο ηρωϊσμό και την υπέρτατη θυσία των κατοίκων της, επροκάλεσε στην Ευρώπη ένα σημαντικό κίνημα φιλελληνισμού. Ο Επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ και ο Χρήστος Καψάλης έμειναν και μένουν λαμπρά σύμβολα ενός λαού, που είχε αποφασίσει η να ζήση ελεύθερος η να πεθάνη.

-Ε-

            Βέβαια, κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθή ότι η Επανάσταση του 1821 είχε και τα σκιερά της σημεία. Πάθη και αδυναμίες, ξεσυνέριες, φιλοδοξίες, ταλάνισαν τον Αγώνα, που λίγο έλειψε να τελειώση άδοξα. Όταν ο Ιμπραήμ άρχισε από το νότιο μέρος της Πελοποννήσου να καίη και να αφανίζη τα πάντα, οι Έλληνες, δυστυχώς, είχαν φυλακισμένο τον Κολοκοτρώνη. Αλλά, όταν, επί τέλους, κατάλαβαν το λάθος τους και τον ελευθέρωσαν, ο Γέρος του Μωριά, συγχωρώντας τους εχθρούς του, διεμήνυσε στον Ιμπραήμ, ότι «και ένας από μας να μείνη θα σε πολεμάη». Επίσης και η περίπτωση του Μάρκου Μπότσαρη είναι πολύ διδακτική : Η τότε Κυβέρνηση μοίραζε δεξιά και αριστερά διπλώματα και έκανε στρατηγούς  πολλούς  και διαφόρους, για να τους κολακεύη. Όταν ο Μπότσαρης πήρε στα χέρια του το δίπλωμα, το ξέσχισε και είπε : «Στην μάχη θα φανή ποιός αξίζει να είναι στρατηγός». Και στις 9 Αυγούστου 1823, το γενναίο και σεμνό αυτό παλληκάρι έπεφτε στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου.

             Υπήρχαν, λοιπόν, κάποια σκοτεινά σημεία, που, όμως, δεν αμαυρώνουν την λαμπρή εικόνα της Εθνικής μας Επαναστάσεως, αφού στην μεγάλη τους πλειοψηφία οι αγωνιστές φάνηκαν άξιοι του Έθνους, το οποίο πάντοτε θα τους ευγνωμονή.

-ΣΤ-

             Και να, λοιπόν, σήμερα, ο Ελλαδικός και ο Απόδημος Ελληνισμός, γιορτάζουμε με αισθήματα χαράς και εθνικής υπερηφάνειας αυτή την υπέροχη εποποιΐα του 1821. Είναι μια ευκαιρία να καθρεφτίσουμε τον εαυτό μας στα ηρωϊκά εκείνα κατορθώματα, ώστε να αποβάλουμε μεν τα όποια ελαττώματά μας, να καλλιεργούμε δε, αντίθετα, την ενότητα, την ομοψυχία, την πίστη την Ορθόδοξη, την αγάπη προς την Αγία μας Εκκλησία. Γιατί δεν πρέπει να λησμονούμε ότι και οι καιροί μας έχουν τις δυσκολίες και τους κινδύνους τους και η γενικώτερη κατάστασις του κόσμου δεν είναι και η καλλίτερη. Μόνο με την πίστη στον Θεό και την ενότητά μας θα κατορθώσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση της εποχής μας.

             Χρόνια πολλά και ευλογημένα. Ο Θεός, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, να ευαγγελίζεται σε όλους σας την ειρήνη και τα αγαθά Του.

             Επί δε τούτοις ,   Διατελώ

Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ