Η Εκκλησία, Μητέρα και Φρουρός του Έθνους

    Αγαπητοί μου Χριστιανοί,    

-Α-

    Η επέτειος της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, βρίσκει την Χώρα και την κοινωνία μας σε βαθειά κρίση. Θεσμοί, που ήσαν στήριγμα και ελπίδα του λαού μας, όπως, για παράδειγμα, η Δικαιοσύνη, βρέθηκαν στην δίνη συνταρακτικών αποκαλύψεων, με αποτέλεσμα κάποιοι επίορκοι δικαστές να απολυθούν από το Σώμα.
    Στο επίκεντρο της Κρίσεως βρέθηκε, ατυχώς, και η Αγία μας Εκκλησία. Τα Μ.Μ.Ε. και ιδιαίτερα η Τηλεόραση, για μεγάλο διάστημα έφερναν σε φως διάφορα σκάνδαλα, που αφορούσαν σε Αρχιερείς και σε άλλους Κληρικούς και που προκάλεσαν μεγάλη αναταραχή στις τάξεις και του Κλήρου και του πιστού Λαού. Το πιο οδυνηρό, όμως, σύμπτωμα αυτής της πράγματι ζοφερής καταστάσεως ήταν, ότι κάποιοι εταύτιζαν τους όποιους επιόρκους κληρικούς με την Εκκλησία. Υπεστηρίζετο δε ότι η Εκκλησία έχασε κατά πολύ τα ερείσματά της στον Ελληνικό Λαό.

-B-

    Όμως, αδελφοί, η Εκκλησία με κανένα τρόπο δεν μπορεί και δεν πρέπει να ταυτίζεται με τα άτακτα μέλη της, έστω κι’ αν αυτά ανήκουν στον ανώτατο Κλήρο. Γιατί, όπως είναι γνωστό, εμείς οι άνθρωποι και λειτουργοί της Εκκλησίας περνούμε και φεύγουμε. Η Εκκλησία, όμως, που έχει κεφαλή της τον Ιησού Χριστό, «ναυάγιον ουχ υπομένει», κατά τον Ι. Χρυσόστομο. Και σε όλη την μακρά διαδρομή των αιώνων υπήρξε η Μητέρα και η Τροφός του Γένους των Ελλήνων. Ιδιαίτερα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και της Επαναστάσεως του 1821, οι Κληρικοί πρωτοστάτησαν στον ιερό Αγώνα για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Τα ονόματα του Παπαφλέσσα, του Επισκόπου Σαλώνων Ησαΐα, του Αθανασίου Διάκου, του Παλαιών Πατρών Γερμανού, των Επισκόπων της Πελοποννήσου, που οι περισσότεροι βρήκαν τραγικό θάνατο στα μπουντρούμια της Τριπολιτσάς , όπου οι Τούρκοι τους κρατούσαν ως ομήρους, δεν μπορεί να λησμονηθούν. Κι’ αυτά είναι λίγα ονόματα επωνύμων Κληρικών, για να παραλείψομε πολλούς άλλους Αρχιερείς και Ιερείς, που εστήριξαν και εμψύχωσαν το αγωνιζόμενο Έθνος εναντίον του Τούρκου δυνάστη, και που πολλοί, μάλιστα, πολέμησαν και έπεσαν για την ελευθερία. Το τι δε προσέφερε η Εκκλησία, εξ επόψεως υλικής, τόσο στον Αγώνα όσο και στα μετά την Απελευθέρωση εξόχως δύσκολα χρόνια, για την ανόρθωση της ερειπωμένης Πατρίδος μας, μπορεί ο καθένας να το διαπιστώση από επίσημα και αυθεντικά κείμενα, που έχουν κατά καιρούς δημοσιευθή.    

    Έτσι, η συζήτηση που ξεκίνησε για τον χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας, φανερώνει όχι μόνο άγνοια των ιστορικών δεδομένων, αλλά και αχαριστία απέναντι στην Μητέρα Εκκλησία, που και στον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας και αργότερα μέχρι και σήμερα, εμάζευε « ως η όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας » ( Ματθ. κγ 37) . Να θυμηθούμε τον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908) : Δεν ήσαν οι Αρχιερείς και οι Ιερείς της Μακεδονίας οι στυλοβάτες των αγωνιστών ενάντια στο όργιο των σφαγών και των δηώσεων των Βουλγάρων κομιτατζήδων ; Κι’ αργότερα, το τίμιο αίμα του Εθνομάρτυρος Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου δεν πορφύρωσε τους δρόμους της πρωτεύουσας της Ιωνίας, όπως και άλλων Ιεραρχών της Αιολικής και Ιωνικής γης και του Πόντου καθώς και πολλών απλών Κληρικών ; Τέλος, για να μη μακρύνη ο λόγος, ποιος μπορεί να ξεχάση την τεράστια προσφορά στο αγωνιζόμενο Έθνος (1940-1944) των δύο επιφανών Αρχιεπισκόπων : του Αθηνών Χρυσάνθου και του Αθηνών Δαμασκηνού, αλλά και πολλών Κληρικών, που σφαγιάστηκαν από τα στρατεύματα Κατοχής και στα μετέπειτα χρόνια της εθνικής μας τραγωδίας ; Θα ήταν, όμως, μεγάλη παράλειψη, αν δεν εμνημονεύαμε την αποφασιστική παρουσία της Εκκλησίας στον Αυτονομιακό Αγώνα της Βορείου Ηπείρου (1914), όπως και στο Κυπριακό Έπος 1955-59. Και για να παραλείψουμε το όνομα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ας αναφέρουμε επιγραμματικά τους αειμνήστους παπαΣταύρο Παπαγαθαγγέλου και αρχιμ. Κων/νο Λευκωσιάτη, που χαρακτηρίστηκαν, και δικαίως, ως οι «μπουρλοτιέρηδες»της ψυχής των εφήβων της Κύπρου, τους οποίους στρατολογούσαν από τις τάξεις των Ορθοδόξων Χριστιανικών Ενώσεων Νέων και Νεανίδων (Ο.Χ.Ε.Ν.) και οι οποίες Ενώσεις λειτουργούσαν με τις ευλογίες της Εκκλησίας.   

    Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αρνηθή , ότι υπήρξαν και υπάρχουν κάποιοι ανάξιοι Κληρικοί. Αλλά αυτοί- που οπωσδήποτε είναι μια ελάχιστη μειοψηφία – πως είναι δυνατόν να ταυτίζωνται με την ΕΚΚΛΗΣΙΑ, η οποία – κατά την ωραία έκφραση του αποστόλου Παύλου – είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α Τιμ. γ 15) ; Γι’ αυτούς ισχύει ο λόγος του Χριστού, σύμφωνα με τον οποίο «παν κλήμα εν εμοί μη φέρον καρπόν, αίρει αυτό» (Ιωάν. ιε 2) ο Χριστός, ο Θείος Αμπελουργός. Δηλαδή, οι επίορκοι Κληρικοί θα εκβληθούν από το τίμιο Σώμα της Εκκλησίας. Κι’ αυτό ακριβώς προσπαθεί να πράξη η Ηγεσία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό πρέπει να προσευχώμεθα με θέρμη να φωτίση ο Κυβερνήτης της θείας Ολκάδος τους υπευθύνους Ηγήτορες να πραγματοποιήσουν την πολυπόθητη κάθαρση, χωρίς να ολιγοπιστούμε και χωρίς να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μειώνεται η αγάπη μας προς την Εκκλησία, την Μητέρα και Φρουρό του Έθνους.

    Με τις σκέψεις αυτές σας ευλογώ πατρικά όλους, ιδιαίτερα τον μαθητόκοσμο και τα Στρατευμένα Νειάτα της Ελληνικής μας Πατρίδος. Ας γιορτάσουμε την σημερινή διπλή και μεγάλη Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821. Στρέφοντας δε την σκέψη μας στον πολύπαθο Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου και της Κύπρου, ας προσευχώμεθα να ξεπεραστούν οι σημερινές δυσκολίες, διαβεβαιώνοντάς τον ότι συμμεριζόμαστε τον αγώνα και την αγωνία του για την κατίσχυση του δικαίου. Μόνο να υπάρχη και να κυριαρχή η εθνική ενότητα και ομοψυχία, παραμερίζοντας τις τυχόν αντιθέσεις, που δεν προοιωνίζονται κανένα καλό. Κάτω από την σκέπη της Εκκλησίας και με την ευλογία του Θεού το Έθνος θα προχωρή αταλάντευτα τον ωραίο δρόμο των πεπρωμένων του, κάτι που το ευχόμεθα με όλη μας την ψυχή.
   
Επί δε τούτοις , Διατελώ

Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ