Εγκύκλιος Χριστουγέννων

   ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Αριθ. Πρωτ. 85                               Νύκτα Χριστουγέννων 2005    Εν τω Ιερώ Επισκοπείω                                                                                  

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  103η

            ΘΕΜΑ: «Ο πρόσφυγας Ιησούς και οι σύγχρονοι πρόσφυγες».

            Αγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

             Δεν είχε καλά - καλά γεννηθή το παιδίον Ιησούς, και ιδού, γίνεται πρόσφυγας στην Αίγυπτο. Σε μια χώρα ξένη, όπου δεν φαίνεται να είχε φίλους η συγγενείς η Αγία Οικογένεια. Η εντολή του Θεού προς τον Μνήστορα Ιωσήφ, που δόθηκε δια μέσου του αγγέλου, ήταν σαφής και κατεπείγουσα : Μετά την αναχώρηση των Μάγων, «άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων ·  εγερθείς παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φεύγε εις Αίγυπτον, και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι ·  μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό »         (Ματθ. β  13). Οι σοφοί Μάγοι, μετά από θεϊκή αποκάλυψη, επέστρεψαν από άλλο δρόμο στην πατρίδα τους. Δεν γύρισαν στα Ιεροσόλυμα για να ενημερώσουν τον βασιλιά Ηρώδη που βρισκόταν το νεογέννητο παιδί, «ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων» (Ματθ. β  2), το οποίο ήθελε δήθεν να προσκυνήση και αυτός. Έτσι, λοιπόν, όταν ο αιμοβόρος εκείνος άρχοντας είδε να ματαιώνωνται τα σχέδιά του για την δολοφονία του Θείου Βρέφους, αποφάσισε να φονεύση όλα τα παιδιά  από δύο ετών και κάτω, στην Βηθλεέμ και στα περίχωρά της, με την ελπίδα ότι ανάμεσά τους θα ήταν και ο νεογέννητος Βασιλιάς.

             Όμως, ο Θεός ειδοποιεί σχετικώς τον Ιωσήφ και εκείνος μέσα στην νύχτα φεύγει στην Αίγυπτο. Μαζί του, ο Ιησούς και η Παναγία Μητέρα Του, που για πολύ καιρό ζουν σαν πρόσφυγες στην ξένη και ειδωλολατρική αυτή χώρα.

            Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, ο Ιωσήφ - ειδοποιημένος από άγγελο Κυρίου - επιστρέφει στην Βηθλεέμ. Αλλ’  όταν επληροφορήθη ότι ο Αρχέλαος είχε διαδεχθή τον απάνθρωπο πατέρα του, ήλθε τελικώς στην Ναζαρέτ μαζί με την Αγία Οικογένεια. Ο Ιησούς πρόσφυγας για μια ακόμη φορά ....

-Β-

             Αλλά αυτή η προσφυγιά, που την έζησε και την εδοκίμασε ο Κύριός μας από την βρεφική Του ηλικία, θέτει μπροστά μας ένα τεράστιο ζήτημα : Το ζήτημα των προσφύγων και, γενικά, των λαθρομεταναστών, το οποίο το ζει έντονα και η Πατρίδα μας, εδώ και αρκετά χρόνια.

             Βέβαια και η Πολιτεία έχει κάνει αρκετά πράγματα για την ανακούφιση αυτών των ταλαίπωρων ανθρώπων, που τυχαίνει να είναι άλλοι από αυτούς «οικονομικοί μετανάστες και άλλοι πολιτικοί πρόσφυγες. Έφυγαν από τις μακρινές τους πατρίδες και ήλθαν εδώ (όπως, φυσικά, και σε άλλες χώρες), για να βρουν στοργή και περίθαλψη και εργασία. Όμως, δίκαιο είναι να πούμε, ότι πιο πολλά και πιο ουσιαστικά έχει πράξει η Αγία μας Εκκλησία, γιατί στα πρόσωπα  των προσφύγων βλέπει τον πρόσφυγα Ιησού. Στα Εκκλησιαστικά Ιδρύματα, στις κατασκηνώσεις της, με τα φιλόπτωχα ταμεία της, με τις καθημερινές «τράπεζες φαγητού», όπου διανέμονται δωρεάν χιλιάδες μερίδες εκλεκτών εδεσμάτων και όπου διακονούν, χωρίς πληρωμή, ένα πλήθος εθελοντών της αγάπης, ανδρών και γυναικών, η Εκκλησία προσφέρει, ακούραστα και αγόγγυστα, σε καθημερινή βάση, την στοργή και την αγάπη της. Και το σπουδαιότερο : χωρίς να εξετάζη την εθνικότητα η την θρησκεία των προσφύγων, που, συνήθως, δεν περιμένει να της χτυπήσουν εκείνοι την πόρτα, αλλά η ίδια τρέχει να τους συναντήση και να τους βοηθήση στην περίστασή τους. Όταν κάποτε θα καταστή δυνατόν να καταγραφή η προσφορά αγάπης της Εκκλησίας και προς τους πρόσφυγες, τότε πολλοί που σήμερα την πολεμούν, θα αναγκασθούν να σιωπήσουν.

-Γ-

             Όμως, ειδικότερα στην Εκκλησιαστική μας Επαρχία, εζήσαμε το δράμα των προσφύγων Βορειοηπειρωτών (αργότερα και Αλβανών), που μόλις έπεσαν τα απαίσια ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα άρχισαν να έρχωνται στην Ελλάδα με τον τρόμο στα μάτια και με την πείνα και την εξαθλίωση στο σώμα και στην ψυχή τους. Και, ασφαλώς, όλοι θα θυμάστε τον τιτάνιο αγώνα του μεγάλου και αγίου όντως Προκατόχου μου, αοιδίμου Μητροπολίτου κυρού ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, που όχι μόνο άνοιξε διάπλατα τις πόρτες των Ιδρυμάτων μας, αλλά και έτρεχε δεξιά κι’  αριστερά να προσφέρη αγάπη και τόνωση και στοργή σ’  όλους εκείνους που, σαν κυνηγημένα πουλιά, είχαν έλθει πρόσφυγες στην Ελλάδα. Όλη αυτή η προσπάθεια, πέρα από τον σωματικό κόπο, που ήταν πολύς, απαίτησε και έξοδα μεγάλα, ασύλληπτα, πραγματικά, για τις άλλως ασήμαντες οικονομικές δυνατότητες της Μητροπόλεώς μας. Είχε, τότε, υπολογισθή η προσφορά του μακαριστού Ιεράρχου σε ρούχα, τρόφιμα και χρηματικές προσφορές, σε περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο δραχμές. Και το έργο της περιθάλψεως περιελάμβανε και πρόσφυγες Αλβανούς (στρατιώτες και πολίτες). Είναι δε χαρακτηριστική η περίπτωση ενός Αλβανού στρατιώτη που  είχε έλθει εδώ, και που η Ελληνική Πολιτεία ήθελε να τον στείλη μέσα, οπότε το σίγουρο θα ήταν η εκτέλεσή του. Ο αοίδιμος ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ έδωσε μάχη για να μην απελαθή ο στρατιώτης και, τελικά, το κατώρθωσε, προς μεγάλη χαρά και δική του και όλων μας, αλλά και του νεαρού εκείνου στρατιώτη Αλβανού.

             Αυτή δε η προσπάθεια περιθάλψεως συνεχίστηκε και μετά την κοίμηση του μακαριστού Ιεράρχου, ιδιαίτερα κατά την λεγομένη «κρίση των πυραμίδων», το 1997, οπότε - πάλι κατά κύματα ερχόντουσαν Βορειοηπειρώτες και Αλβανοί ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Και η Μητρόπολή μας όλους με αγάπη τους δέχθηκε, τους φιλοξένησε, τους τάϊσε και τους έντυσε. Γιατί στα πρόσωπά τους έβλεπε τον πρόσφυγα Ιησού Χριστό, αλλά και γιατί άκουγε τον λόγο του Χριστού : «Ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με» (Ματθ. κε  35-36).

-Δ-

            Βέβαια το πρόβλημα των προσφύγων (οικονομικών η πολιτικών) είναι τεράστιο, χρειάζεται δε τους κατάλληλους χειρισμούς, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα, όπως συνέβη τελευταία κυρίως στην Γαλλία. Εμείς οι Έλληνες, που έχουμε και παλαιότερα ζήσει το δράμα των προσφύγων της Μικράς Ασίας και του Πόντου, ξέρουμε τον πόνο που προξενεί το ξερρίζωμα των ανθρώπων από τις πατρογονικές τους εστίες, γι’ αυτό και τους συμπονούμε. Ας μη παύσουμε, αδελφοί μου, να προσευχώμεθα στον δι’  ημάς Τεχθέντα Κύριο να ειρηνεύη τον κόσμο, να λιγοστεύη το κακό, να επικρατήση «επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκά β  14), ώστε όλοι να ζουν, όπου γης, με χαρά και οικογενειακή ευτυχία, ανεξαρτήτως φυλής και έθνους. Χρόνια πολλά, ευλογημένο το επί θύραις Νέον Έτος.    

Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ