Ομιλία Μητροπολίτου Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ κατά το ετήσιο Μνημόσυνο του Αστυνομικού Σπ. Θεοδώρου

Ομιλία Μητροπολίτου Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ που εκφωνήθηκε στις 30.5.2010 στον Ι.Μητροπολιτικό Ναό Αγ.Νικολάου Κονίτσης  κατά το ετήσιο Μνημόσυνο του Αστυνομικού Σπυρίδωνος Θεοδώρου (καταγομένου εκ της περιοχής της Κονίτσης και που δολοφονήθηκε στην Αθήνα).

           Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την αποτρόπαια, όσο και στυγνή  δολοφονία του 30χρονου Αστυφύλακα Σπυρίδωνος Θεοδώρου στην Κυψέλη, που μόλις είχε ενταχθεί στην νεοσύστατη τότε «Ομάδα Δέλτα» της Ελληνικής Αστυνομίας. Μια δολοφονία που βύθισε στο πένθος την οικογένεια Θεοδώρου, αλλά και όλη την περιοχή της ακριτικής Κόνιτσας. Πριν καλά - καλά γίνει το ετήσιο μνημόσυνο του Αστυνομικού, ο αλλοδαπός δολοφόνος του (Ουκρανός στην καταγωγή) «πλήρωσε» την πράξη του σε άλλο περιστατικό (στον Εύοσμο Θεσ/νίκης) κατά την καταδίωξή του από την Αστυνομία, με αποτέλεσμα να του στοιχίσει την ίδια του την ζωή.

          Με βουβό πόνο η Κόνιτσα τέλεσε το ετήσιο μνημόσυνο του Αστυφύλακα στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγ. Νικολάου στην Κόνιτσα. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέας, που προΐστατο της Ακολουθίας, συνοδευόμενος από το Ιερατείο και πλήθος πιστών που παρεβρέθησαν εκεί για να συμπροσευχηθούν δια την ανάπαυσιν της ψυχής του άτυχου Θεοδώρου, ο πολιτικός κόσμος, εκπρόσωποι των Αστυνομικών Αρχών και των Συλλόγων της, τοπικά Δημοτικά και Νομαρχιακά Συμβούλια και λοιποί φορείς, άκουσαν, μετά το Μνημόσυνο, το λόγο του Σεβασμιωτάτου, που ευθαρσώς και με παρρησία απηύθυνε ενώπιον πάντων τις παρακάτω αλήθειες. Η ομιλία που δημοσιεύουμε, μεταδόθηκε και μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Ιεράς Μητροπόλεως, όπου ακούστηκε στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Ιωαννίνων.

           «Πέρασε ένας χρόνος, αγαπητοί αδελφοί, αφ  ?του μετέστη από τα πρόσκαιρα στα αιώνια ο αείμνηστος Σπυρίδων Θεοδώρου επίλεκτο μέλος της Ελληνικής Αστυνομίας. Ο αείμνηστος Θεοδώρου είχε πέσει θύμα δολοφονικής ενέργειας δύο αλλοδαπών κακοποιών στην προσπάθειά τους να ελέγξει την ταυτότητά τους, εφ' όσον του είχαν φανεί ύποπτοι. Ήσαν αδίστακτοι δολοφόνοι. Δεν ήσαν απλώς ύποπτοι. Αδίστακτοι δολοφόνοι ήσαν, από αυτούς που ανεξέλεκτα εισέρχονται στην Χώρα μας. Και ναι μεν, ο καθ' αυτό δολοφόνος του άτυχου Σπύρου Θεοδώρου εφονεύθη προσφάτως σε μια συμπλοκή ομάδος κακοποιών από την Αστυνομία. Εν προκειμένω βρήκε πλήρη την εφαρμογή του λόγου του Ιησού Χριστού στον Απ. Πέτρο στο κήπο της Γεθσημανής με μια μικρή παραλλαγή : «Μάχαιραν έλαβες ; Μάχαιραν θα λάβεις;» Η θεία Δίκη όντως απέδωσε δικαιοσύνη. Και δεν επιχαίρει βέβαια κανείς για το οικτρό τέλος του κακοποιού. Αλλά και δεν μπορεί να μην φέρει στην διάνοιά του την θεόπνευστη διαβεβαίωση, που είναι διατυπωμένη στην προς Ρωμαίους Επιστολή : «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος».

           Και ο μεν Σπύρος Θεοδώρου έφυγε από την παρούσα ζωή ως ήρωας που έπεσε την ώρα του καθήκοντος. Ο άλλος όμως, θα μένει με το σήμείο του Κάϊν, αφού χωρίς λόγο και αφορμή αφήρεσε μια νεανική ζωή βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, ολόκληρη την κοινωνία της Κονίτσης, και βεβαίως, και το σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας.

           Όμως, εδώ, αισθάνομαι, αγαπητοί αδελφοί, την ανάγκη να απευθύνω κάποια ερωτήματα προς όσους κυβέρνησαν στο πρόσφατο παρελθόν, και συνεχίζουν και σήμερα να κυβερνούν την Ελληνική μας Πατρίδα. Κι' αυτά που λέγω, επί πτερύγων ανέμων, μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού φθάνουν πολύ μακρύτερα από εδώ. Ερωτώ λοιπόν :

 Κύριοι,

           Γιατί έχετε επιτρέψει την είσοδο στην χώρα αναρίθμητων λαθρομεταναστών, πολλοί από τους οποίους έχουνε εν τοις πράγμασι αποδειχθεί σκληροί και αδίστακτοι κακοποιοί ;

           Γιατί έχετε αφήσει να μεταβληθούν σε «γκέτο» ολόκληρες συνοικίες των Αθηνών των οποίων οι Έλληνες κάτοικοι έχουν αναζητήσει αλλού ασφαλέστερες συνθήκες διαβιώσεως ;

           Γιατί ανέχεσθε να γίνονται φονικές συμπλοκές «κάθε τρεις και λίγο» στην καρδιά της Αθήνας ανάμεσα σε ομάδες αλλοδαπών ; Γιατί ;

           Θα σας πω εγώ το γιατί . Ζυγίζω τα λόγια μου και απλώς καταθέτω τον πόνο και την αγωνία μου για τον αιματοβαμμένο τόπο και τον χιλιοπροδομένο λαό μας. Απαντώ λοιπόν, στα γιατί και σας λέω :

          Διότι έχετε δέσει τα χέρια της Αστυνομίας. Αν τραυματισθεί η σκοτωθεί κάποιος κακοποιός, διατάζονται αμέσως ανακρίσεις εναντίον των  Αστυνομικών, ζητώντας ούτε λίγο, ουτ πολύ, την κεφαλήν τους επί πίνακι. Αν αντίθετα τραυματισθεί η σκοτωθεί ένας Αστυνομικός, κάποτε και περισσότεροι από έναν, το πράγμα περνάει, αν περάσει, «στα ψιλά» των εφημερίδων, μια ειδησούλα.

 Βέβαια, τους τελευταίους καιρούς, πρέπει να πούμε, η Αστυνομία μας έχει σημαντικές επιτυχίες στον αγώνα για την εξάρθρωση της τρομοκρατίας · και την συγχαίρουμε γι' αυτό. Όμως η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως χρησιμοποιεί, εν προκειμένω το σύστημα « του καρώτου και του μαστίγιου». Δηλ. από το ένα μέρος να επαινεί την Αστυνομία για τις επιτυχίες της, και από το άλλο να καταμαρτυρεί τα μύρια όσα στους Αστυνομικούς για τα νεαρά αυτά παιδιά που κάθε μέρα παίζουν την ζωή τους «κορώνα - γράμματα», ώστε να διασφαλίζεται, όσο είναι δυνατόν βεβαίως, η ησυχία και η γαλήνη της κοινωνίας μας. Γι' αυτό, θα παρακαλέσω, να μου επιτραπεί και λόγω της ηλικίας μου, και λόγω της επισκοπικής ιδιότητός μου, αλλά και λόγω της μακράς διακονίας μου στην Εκκλησία και στο Έθνος, να εκθέσω, με πολλή συντομία τις ακόλουθες σκέψεις μου :

          1) Κύριοι της Πολιτείας : Λύστε  τα χέρια της Αστυνομίας και αναστυλώστε το κύρος της μέσα στην κοινωνία. Δεν πρέπει να ανεχθούμε ξανά αυτές τις χυδαίες εκφράσεις που παιδάκια μικρά ακόμα και του νηπιαγωγείου έλεγαν εναντίων των Αστυνομικών πριν από δυό χρόνια. Είναι απαράδεκτα αυτά. Και απορώ πως μια ολόκληρη Κυβέρνηση, μια ολόκληρη Πολιτεία, όλος ο Πολιτικός κόσμος, ανέχεται αυτές τις αθλιότητες εις βάρος εκείνων οι οποίοι φρουρούν την ζωή μας, την περιουσία μας, την τιμή μας. Λύστε, λοιπόν, πρώτα τα χέρια της Αστυνομίας.

          2) Εκπαιδεύσατε τους νέους Αστυνομικούς κατά τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο, ώστε να παύσουν οι διάφοροι δημοσιογραφίσκοι να λένε και να διαλαλούν, όταν κάπου δεν πετύχει μία αποστολή της Αστυνομίας, να μιλάνε λοιπόν για «φιάσκο», για το ανεκπαίδευτο των αστυνομικών μας και δεν συμμαζεύεται.  Και

          3) Για να μην μακρύνω τον λόγο, θα μου πείτε τώρα, τι λέτε τώρα σε τέτοια εποχή ; Σ' αυτήν την εποχή το λέω, μάλιστα, σ' αυτήν την εποχή «της μίζας» των δεκάδων χιλιάδων ευρώ που μπαίνουνε σε βαθειές τσέπες. Τρίτον, λοιπόν, να ικανοποιήσετε τα οικονομικά αιτήματα των αστυνομικών μας. Προσωπικώς απορώ και διερωτώμαι : Όταν οι Αστυνομικοί μας φθάνουν να διαδηλώνουν ένστολοι στους δρόμους της Αθήνας, διότι τα προβλήματά τους έχουν φθάσει «εις το μη περαιτέρω»  οι εκάστοτε κυβερνώντες, οι Αρχηγοί των Κομμάτων και οι Βουλευτές μας  δεν αισθάνονται, αλήθεια, ντροπή για όλα αυτά ; Πράγματι, αυτά που συμβαίνουν, είναι «τα σημεία των καιρών» που λέει η Αγία Γραφή.

          Αλλά πέρα και από την ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων σας θερμοπαρακαλώ κύριοι της Πολιτείας : Αγαπήσατε την Αστυνομία μας με πατρική αγάπη και στοργή. Οι Αστυνομικοί είναι δικά μας παιδιά. Είναι «σαρξ εκ της σαρκός μας και οστούν εκ των οστέων μας». Και έχουν ανάγκη να σκύψετε με ενδιαφέρον και προπαντός με αγάπη στα πολλά και συχνά δύσκολα προβλήματά τους. Μόνον έτσι και το Αστυνομικό Σώμα θα βρει την σωστή πορεία του και η Κοινωνία μας την ποθητή και αναγκαία γαλήνη.

            Ας είναι αιωνία η μνήμη του Σπύρου Θεοδώρου. Ο Κύριος να αναπαύσει την ψυχή του και να παρηγορεί τους οικείους του. Η ποτισμένη με αίματα Μαρτύρων και Ηρώων ακριτική Κόνιτσα θα τον φυλάει στα σπλάγχνα της με αγάπη και με στοργή. Και οι προσευχές μας, ευγνώμονες πάντοτε, θα συνοδεύουν και αυτόν, τον νεαρό ήρωά μας, αλλά και την προσφιλή μας Αστυνομία. Ας είναι αιωνία, επαναλαμβάνω, η μνήμη του και να δώσει ο Θεός να μην ξαναθρηνήσουμε θύματα των διαφόρων κακοποιών, που αλωνίζουν, δυστυχώς, την Πατρίδα μας. Αδελφοί, και σε σας, εύχομαι, καλή δύναμη στο έργο σας· συμπαριστάμεθα στο έργο σας ·  μη φοβάσθε, θα ρθούνε οι καλοί καιροί. Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο, η Ελλάδα δεν πεθαίνει, δεν θα πεθάνει, αλλά θα ζει και θα μεγαλουργεί. Αυτό να το ξέρετε, και έτσι να πορεύεσθε στη ζωή σας».

Χ.Ι. Αμαραντινός