Όλοι μας να στρατευτούμε στον αγώνα της Ομόνοιας ώστε ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός να αποκτήσει μια δυνατή και καθαρή εκπροσώπηση

Ομιλία του Γενικού Πρόεδρου της Ομόνοιας, Λεωνίδα Παπά, στα 25χρονα της στη Δερβιτσιάνη: 

Κύριοι προσκεκλημένοι, αγαπητοί συμπατριώτες,

Θέλω πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω από την καρδιά μου που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμα της Ομόνοιας και παραβρίσκεστε σ’ αυτή την εκδήλωση! Ιδιαίτερα όσοι ήρθατε από μακριά, από την Αθήνα, τα Τίρανα, την Κορυτσά, τα Γιάννενα, τη Θεσπρωτία, τη Χιμάρα, τους Αγίους Σαράντα, το Δέλβινο κ.α.

Η επέτειος ίδρυσης της Ομόνοιας, δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης, δεν είναι μια μέρα που ερχόμαστε εδώ για να θυμηθούμε με νοσταλγία το παρελθόν και να ανταλλάξουμε κάποιες τυπικές ευχές, δεν είναι μια εκδήλωση που θα δώσει βήμα σε κάποιους πολιτικούς να προβληθούν. Η σημερινή μέρα είναι ένας σταθμός του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού όπου αντλεί ενέργεια από το παρελθόν για το παρόν και το μέλλον.

Συμμετέχω σ’ αυτή την επέτειο ανελλιπώς τα τελευταία 16 χρόνια και κάθε φορά με διαπερνάει ο ηλεκτρισμός που υπήρχε στη Δερβιτσάνη την 11^η Ιανουάριου του 1991. Πριν από 25 χρόνια, εδώ σ’ αυτόν τον τόπο, σ’ αυτό το χωριό έχει έρθει το όραμα, η ελπίδα, η ελευθερία, η αγωνία, ο φόβος και φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει η διαφωνία και η γκρίνια.

Οι περισσότεροι από εμάς θα ακούσαμε ή συμμετείχαμε σε συζητήσεις για το ρόλο κάποιον πρωτεργατών, για την παρουσία ή την απουσία κάποιων άλλων. Για το αν κάποιοι ήταν παρόντες γιατί τους κάλεσε η εθνική υποχρέωση ή τους έστειλαν οι υπηρεσίες.

Ήρθαν αυτοί που τα 45 χρόνια δικτατορίας δεν τους είχε αφαιρέσει από την ψυχή την ελληνική τους ταυτότητα, ήταν αυτοί που άκουγαν κρυφά στο ραδιόφωνο το μακαριστό Μητροπολίτη Σεβαστιανό που μάχονταν μόνος του για να θυμίσει στο ελλαδικό κοινό πως, εκτός από τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, των σαντινίστας στην Αφρική και άλλων μειονοτήτων στον κόσμο, υπάρχουν πίσω από τα σύνορα κάποιοι ξεχασμένοι ομοεθνείς, στέλνοντας παράλληλα μηνύματα συμπαράστασης με όποιο τρόπο μπορούσε. Ήταν παρόντες εδώ εκείνη την ημέρα εντός και εκτός από την αίθουσα και αυτοί που τους έστειλε το καθεστώς, ήταν ίσως και κάποιοι που τους έφερε μόνο η περιέργεια. Δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουμε για το ρόλο του καθενός αλλά θα συμφωνήσουμε πως δεν έχει καμία σημασία πόσοι, ποιοι και γιατί ήταν, γιατί η ουσία είναι αλλού.

Οι ιδρυτές της Ομόνοιας ήταν οι απόστολοι μιας κοινότητας που διψούσε να πιστέψει και να εκφραστεί. Η παρομοίωση με τους Αποστόλους δεν είναι τυχαία. Στους δώδεκα υπήρχε ο Ιούδας, ο άπιστος Θωμάς, ο οξύθυμος Πέτρος, ο δύσπιστος Ναθαναήλ, οι αγράμματοι ψαράδες όπως ο Ιάκωβος και ο Ανδρέας αλλά και οι γραφιάδες Ματθαίος και Ιωάννης και άλλοι τέσσερεις. Όποιες και να ήταν οι προθέσεις και οι γνώσεις τους καθενός ή ιδέα ήταν καταδικασμένη να πετύχει και να αγκαλιαστεί απ’ όλους τους Έλληνες.

Όλα αυτά ίσως ακούγονται ρομαντικά. Η σκληρότητα της πραγματικότητας σε επαναφέρει σε έναν ρεαλισμό που, όπως λέει σε ένα ποίημα του ο πρώτος πρόεδρος της Ομόνοιας, ο Ανδρέας Ζαρμπαλάς, «σε δένει πατόκορφα...».

Για την 25χρονη προσφορά της Ομόνοιας, θα ήθελα να προσθέσω μία παράγραφο στην ομιλία του κ. Παπαχρήστου και στα υπόλοιπα που ειπώθηκαν σήμερα:

Η πιο συχνή ερώτηση στην οποία κληθήκαμε πολλές φορές να απαντήσουμε σε κατ ιδίαν ή ανοιχτές συζητήσεις ήταν «και τι κερδίσαμε από την Ομόνοια;».

25 χρόνια είναι αυτά, θα μπορούσε κάποιος να βρει εύκολα τα επιχειρήματα για να επιβραβεύσει ή να επικρίνει. Υπάρχει όμως κάτι που ίσως, από τους περισσοτέρους δεν πέρασε από το μυαλό. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα δεν είναι γιατί συνέβαλε στην υλοποίηση κάποιων έργων υποδομής ή με τον αγώνα της αυξήθηκε κάθετα και οριζόντια η ελληνική παιδεία στην Αλβανία. Ποιο είναι λοιπόν το ισχυρότερο επιχείρημα; Ότι η Ομόνοια αποτέλεσε ένα φράγμα, για να μην γίνουν τα χειρότερα. Οι σχέσεις που είχε αναπτύξει με τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και με το διεθνή παράγοντα την έκαναν την Ομόνοια υπολογίσιμη στο αλβανικό κράτος το οποίο την έβλεπε ως αγκάθι που θα ήθελε και δε σταμάτησε να θέλει να τελειώνει με αυτό. Ήταν ένα φράγμα για να μην γίνουν τα χειρότερα.

Η Ομόνοια και γενικότερα η Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία, όχι μόνο δεν αποτέλεσε ποτέ πρόβλημα για το αλβανικό κράτος αλλά ήταν παράγοντας ανάπτυξης και σταθερότητας και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Δικαίως θα αναρωτηθεί κάποιος, εφόσον είναι έτσι, γιατί να υπάρχει αυτή η επιθετικότητα; Από την άλλη, η άποψη ενός μέσου Αλβανού για τους Έλληνες στην Αλβανία είναι ότι όχι μόνο δεν στερούμαστε δικαιωμάτων αλλά είμαστε σε προνομιακή θέση, αφού έχουμε πολλά στελέχη στον κρατικό μηχανισμό ακόμα και υπουργούς. Απόψεις και διαστάσεις που μπερδεύουν πολλούς.

Το αλβανικό κράτος από τη δημιουργία του, δεν δίστασε ποτέ να εντάξει στον κρατικό του μηχανισμό Έλληνες. Όχι βέβαια από σεβασμό προς την Ελληνική Μειονότητα, αλλά για δύο άλλους λόγους: Πρώτον, για την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι δηλαδή σέβεται τα δικαιώματα των Ελλήνων και δεύτερον για να εκμεταλλευτεί τις ικανότητες τους εφόσον βέβαια θα συμφωνούσε να υπηρετεί ένα κράτος που ήταν και είναι ανθελληνικό.

Από το 1913 που δημιουργήθηκε το αλβανικό κράτος μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά καθεστώτα και ακόμα περισσότερες πρακτικές που αντιμετωπίζει την ΕΕΜ. Αυτό που δεν άλλαξε και δεν σταμάτησε ποτέ, είναι ο στόχος της συρρίκνωσης του Ελληνισμού. Συρρίκνωση Γεωγραφική, περιορίζοντας την ΕΕΜ στα 99 χωριά του Βούρκου, των Ριζών, της Δρόπολης και του Πωγωνίου. Συρρίκνωση Δημογραφική.

Συρρίκνωση Ιστορική, βαπτίζοντας όλα τα μνημεία εντός του χώρου της Βορείου Ηπείρου σε αλβανικά και σβήνοντας ή αλλοιώνοντας την ιστορία.

Η σύγχρονη πρακτική, δεν είναι νέα αλλά κληρονομιά του κομουνιστικού καθεστώτος που είχε φτιάξει το πλαίσιο του «σωστού» Έλληνα (αυτούς που αναγνώριζε ως τέτοιους γιατί οι άλλοι όπως στη Χιμάρα, στην Κορυτσά και αλλού απαγορεύεται να αισθάνονται Έλληνες) ένα πλαίσιο που υπαγόρευε: Μπορείς να μιλάς και να διδάσκεσαι τη γλώσσα σου αλλά μέχρι εκεί.

Μέσα σε αυτό το κλίμα υπάρχει μια Ομόνοια που αντιστέκεται στην αφομοίωση και ζητάει την ένταξη.

Η εξουδετέρωση της ήταν διακαής πόθος και των οκτώ κυβερνήσεων της μεταπολίτευση στην Αλβανία. Στην πρώτη δεκαετία της οργάνωσης υπήρχε μία μετωπική σύγκρουση. Αρχικά η Ομόνοια, ως κόμμα, τίθεται εκτός νόμου, μετά φυλακίζονται στελέχη της και δεν σταματούν οι διάφορες πιέσεις σε άλλα στελέχη για να εγκαταλείψουν το καράβι της οργάνωσης. Μετά την πρώτη δεκαετία αλλάζει η τακτική. Οι μειονοτικοί πολιτευτές των μεγάλων αλβανικών κομμάτων έχουν απλόχερα τη στήριξη των κομματικών και κυβερνητικών μηχανισμών θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να μειώσει την ανεξάρτητη πολιτική εκπροσώπηση της ΕΕΜ.

Βεβαίως δεν ήμασταν άμοιροι ευθυνών και εμείς.

Η Ομόνοια και ο πολιτικός της βραχίονας το ΚΕΑΔ σε μία Αλβανία βυθισμένη στη διαφθορά και σε ένα κράτος απόλυτα κομματικό και πελατειακό, έχαιραν την εκτίμηση των Ελλήνων αλλά και Αλβανών συμπολιτών μας για τον πολιτικό τους πολιτισμό, άσχετα με τους εκλογικούς αριθμούς. Αυτός ο σεβασμός τραυματίστηκε όταν ενδώσαμε και εμείς στην πελατειακή λογική, αφοπλίζοντάς μας, άσχετα αν ποτέ δεν κάναμε εκπτώσεις στις αρχές μας και την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων. Θυμίζω εδώ την αποχώρηση στελεχών μας από κρατικές δομές όπως πρόσφατα του Αλκή Πούλη από τη θέση του Υφυπουργού, όταν ψηφίστηκε η διοικητική διαίρεση, και την παραίτηση του κ. Ντούλε από τη θέση του Αντιπροέδρου της Βουλής όταν στην κυβερνητική συμμαχία εντάχθηκε το λεγόμενο τσάμικο κόμμα που δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης στην Αλβανία από την καλλιέργεια του ανθελληνισμού. Παραιτήσεις που για την αλβανική πολιτική κουλτούρα είναι ξένες.

Όλοι γνωρίζετε και δεν είναι κακό να πούμε ότι διεκδίκησα την προεδρία της Ομόνοιας κάνοντας τα τελευταία χρόνια κριτική στην ηγεσία του διδύμου Ομόνοια - ΚΕΑΔ και πρεσβεύοντας μια αλλαγή. Η 9^η Συνδιάσκεψη πριν από ένα χρόνο με ανέδειξε πρόεδρο, γεγονός που επιβεβαιώνει τον δημοκρατικό και πολιτικό μας πολιτισμό που προανέφερα.

Γνωρίζω ότι σε κάποιους δεν είμαι αρεστός, αισθάνομαι όμως την ανάγκη να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας.

Ένα χρόνο μετά, κουβαλώντας ένα τεράστιο φορτίο και βλέποντας τα πράγματα από άλλη θέση, έχω να πω ότι σε κάποια πράγματα ήμουν υπερβολικός, ίσως και άδικος, το μήνυμα της αλλαγής όμως ηχεί ακόμα εκκωφαντικά. Ένα μήνυμα που φαίνεται δεν λάβαμε στις τελευταίες τοπικές εκλογές. Ένα μήνυμα που ήθελε τον Ελληνισμό επιτέλους ενωμένο και όχι στην αναζήτηση συμμαχιών με τα μεγάλα αλβανικά κόμματα για να εξουδετερώσουμε κάποιους άλλους Έλληνες. Το προσπάθησα αρκετά αλλά αυτό το εγχείρημα απέτυχε και απολογούμαι για το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί.

Αγαπητοί συναγωνιστές, οι καιροί είναι δύσκολοι και σας καλώ να αναλογιστούμε την ευθύνη που έχουμε απέναντι στον τόπο και την ιστορία. Τα χωριά μας ερήμωσαν, μείναμε λίγοι και το βάρος είναι μεγαλύτερο.

Τα τελευταία χρόνια είμαστε αντιμέτωποι με μία καταιγίδα που θέλει να μας απογυμνώσει περιουσιακά. Η Επιτροπή Επιστροφής Περιουσιών τα δικαστήρια και άλλες κρατικές υπηρεσίες γίνονται πρόθυμοι συνεργάτες των πλαστογράφων που εμφανίζονται ως απόγονοι αγάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να σου λένε κατάμουτρα ότι το χωριό σου είναι περιουσία μου. Στο δήμο Φοινίκης που το πρόβλημα είναι πιο έντονο, υπάρχουν αποφάσεις για απόδοση λιβαδικών εκτάσεων σε αλλοεθνείς 50.000 στρέμματα. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι στους 40.000 κατοίκους του δήμου Φοινίκης από τους οποίους το 95% είναι ελληνικής καταγωγής αφαιρέθηκαν από τον καθένα 1.250 μ2 γης. Ανάλογο είναι το πρόβλημα στο Δήμο Δρόπολης ενώ πριν από κάποιες μέρες στην Αλβανική Βουλή, Ράμα και Μπερίσα μάχονταν για το ποιος αλλοίωσε καλύτερα και πιο «εθνικά» τη Χιμάρα. Λυπάμαι με κάποιους δικούς μας που, είτε από αφέλεια είτε από δολιότητα, κατηγορούν μόνο τους έπαρχους της Ομόνοιας για την ευθύνη που έχουν. Ναι, κάποιοι πρώην έπαρχοι ήταν ανεπαρκείς, άλλοι φοβήθηκαν τις απειλές, άλλοι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά αδέρφια, αυτή την αγριότητα που δείχνουμε για την ανεπάρκεια των δικών μας ανθρώπων, ας δείξουμε τουλάχιστον την ίδια προς τους οργανωτές αυτού του σχεδίου και μην περιοριζόμαστε στην εσωστρέφεια.

Στο άλλο μεγάλο ζήτημα της παιδείας, εκεί που φαίνεται να λύνονται κάποια ζητήματα, προκύπτουν νέα. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες σε δύο μειονοτικά σχολείο, στη Λιβαδειά και το Αλύκο, από την 5^η μέχρι την 9^η τάξη δεν διδάσκονται ελληνικά. Ο λόγος σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές που διαμαρτυρηθήκαμε είναι γιατί υπήρχε οδηγία στις νομαρχιακές διευθύνσεις παιδείας να μην ανανεωθούν οι συμβάσεις των ωρομισθίων εκπαιδευτικών.

Σε δύο μειονοτικά σχολεία, στο Αλύκο και στη Λιβαδειάς, διορισμένοι είναι μόνο οι καθηγητές που διδάσκουν τις ύλες στα αλβανικά ενώ οι ώρες των ελληνικών διδάσκοντα με ωρομίσθιους. Και φυσικά γνωρίζεται τα κομματικά κριτήρια και σε ποια βουλευτικά γραφεία, λαμβάνονται οι αποφάσεις για την τύχη της εκπαίδευσης.

Αυτά και πολλά άλλα ζητήματα, αγαπητοί συμπατριώτες, μας στεναχωρούν, μας αγχώνουν και πολλές φορές μας φέρνουν σε έντονες αντιπαραθέσεις γιατί όπως λέει η παροιμία η φτώχια φέρνει γκρίνια. Φτώχια στις ιδέες, στο συντονισμό και στην αποτελεσματικότητα.

Η απογοήτευση είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν απευθυνόμαστε σε ανώτερους θεσμούς, για να θέσουμε αυτά τα ζητήματα και ενίοτε αντιμετωπιζόμαστε ως ακραία που δημιουργούν θέματα αφού οι συμπατριώτες μας ψηφίζουν τους εκπροσώπους τους.

Χρόνια τώρα ακούμε το «η Ομόνοια έκλεισε τον κύκλο». Μπορεί να μην έκλεισε έναν κύκλο αλλά πολλούς. Η Ομόνοια είναι εδώ.

Η Ομόνοια επιβίωσε στα 25 χρόνια όχι μόνο χάρη στην ικανότητα των στελεχών της αλλά γιατί είναι αναγκαιότητα του τόπου.

Οι συνθήκες δεν ήταν ποτέ ίδιες.

Η σημερινή Ομόνοια έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα και ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Το μειονέκτημα είναι ότι για πρώτη φορά δεν συμμετέχει ούτε στην κεντρική, ούτε στην τοπική εξουσία, αυτό της στερεί κάποιες τεχνικές διευκολύνσεις. Το πλεονέκτημα είναι ξανά ότι δεν έχει καμία εξουσία γιατί αυτό της λύνει τα χέρια για μια ουσιαστική αναδιοργάνωση.

Είμαι απόλυτα αισιόδοξος για το αύριο της Ομόνοιας. Αυτή η αισιοδοξία πηγάζει από την 25χρονη πορεία μας, από τον αγώνα των στελεχών μας, αυτών που έφυγαν από τη ζωή αφήνοντας μας σπουδαία παρακαταθήκη αλλά και αυτών που συνεχίζουν να μάχονται και κυρίως από τη νέα γενιά των συμπατριωτών μας, τόσο αυτών που παραμένουν στον τόπο μας όσο και αυτών που είναι στην Ελλάδα. Ήταν εκπληκτικό αυτό που ζήσαμε φέτος τον Αύγουστο σε όλα τα χωριά της Βορείου Ηπείρου. Παιδιά δεύτερης γενιάς νέοι που γεννήθηκαν στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδος ήταν οι πρωταγωνιστές πολλών εκδηλώσεων στα μέρη μας. Νέες και νέοι που διψούν για συμμετοχή στα κοινά.

Αυτή τη δυναμική οφείλουμε να την αγκαλιάσουμε και να την αξιοποιήσουμε, κτίζοντας μία νέα Ομόνοια των αρχών και όχι των αρχηγών. Μία Ομόνοια σπίτι και όχι μαγαζί. Μια Ομόνοια που θα σέβεται τη διαφορετική άποψη και δεν θα τη θεωρεί ύβρη. Μια Ομόνοια που θα συστεγάζει διαφορετικές απόψεις μακριά από κόμματα, ιδεολογίες και ιδιοτελή συμφέροντα. 

Με ρώτησε κάποιος συνεργάτης ποια θεωρώ ως την καλύτερη χρονική περίοδο της Ομόνοιας και αν θα ήθελα η Ομόνοια να ήταν έτσι. Δεν μπορούμε να ακυρώσουμε καμία χρονική περίοδο, αλλά υπήρχαν περιπτώσεις που οι συμπατριώτες μας δεν στήριζαν την Ομόνοια αλλά δεν το ομολογούσαν δημοσίως γιατί τους έκανε να ντρέπονται έχοντας την επίγνωση ότι αυτό είναι το σωστό αλλά κάποιες ανάγκες τους έστελναν απέναντι. Υπήρχαν όμως και περιπτώσεις όπου συμπατριώτες μας καυχιόνταν για τον πόλεμο τους κατά της Ομόνοιας. Στην ερώτηση λοιπόν για το ποια Ομόνοια θα ήθελα είναι ακριβώς αυτή η Ομόνοια που θα κάνει αυτούς που πάνε απέναντι της να ντρέπονται. Αυτό είναι το στοίχημα μας. Πολλοί αξιολογούν την Ομόνοια από τα εκλογικά αποτελέσματα του ΚΕΑΔ. Βεβαίως η Ομόνοια ιδρύθηκε να εκπροσωπήσει και να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο αλλά τα εκλογικά αποτελέσματα δεν είναι αυτοσκοπός της, δεν πρόκειται να κάνει συμβιβασμούς στις αρχές της για λίγους ψήφους παραπάνω.

Η πολιτική στη μειονότητα έξω από την Ομόνοια είναι ένα ανήθικο οικονομικό και πολίτικο παζάρι που εκφράστηκε με τον πιο άγριο τρόπο, ειδικά στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

Πάλι με παρέσυρε ο ρομαντισμός θα μου πείτε, υπάρχει και ο ρεαλισμός που μας δένει πατόκορφα. Τίποτα δεν θα γίνει απ όλα αυτά αν δεν αφουγκραστούμε και δεν τολμήσουμε να κάνουμε νέες τομές και να εμπιστευτούμε τις τύχες της σε όλα τα μέλη μας με διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες.

Σας ανακοινώνω σήμερα πως δεν θα εξαντλήσω την τριετία της προεδρίας μου γιατί εκτιμώ πως οι αναγκαίες τομές τις οργάνωσης δεν μπορούν να περιμένουν. Σύντομα θα καταθέσω πρόταση στο Προεδρείο και το Γενικό Συμβούλιο για την αναδιοργάνωση της Ομόνοιας, στην οποία θα προβλέπεται η εκλογή του προέδρου και των νέων οργάνων με τη συμμετοχή όλων των μελών. Αυτό προβλέπεται άλλωστε εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν από το τελευταίο καταστατικό του 2009. Τα νέα δεδομένα και οι νέες συνθήκες όχι μόνο το επιτρέπουν αλλά το επιβάλουν.

Για να επιβιώσουμε στο άγριο πολιτικό περιβάλλον της Αλβανίας δεν αρκεί να είμαστε απλώς καλύτεροι από τους άλλους.

Στη μειονότητα είναι γεγονός και η ύπαρξη ενός άλλου πολιτικού φορέα του κόμματος ΜΕΓΚΑ. Σέβομαι την προσπάθεια τους και υπό άλλες συνθήκες μία δεύτερη πολιτική φωνή θα τη θεωρούσα συμβολή στον πλουραλισμό. Όμως όπως και να το δεις και όπως να τα υπολογίσεις όχι μόνο δεν υπάρχει περιθώριο για κάτι τέτοια αλλά εξασθενεί περαιτέρω η ανεξάρτητη πολική μας έκφραση που τόσο πολύ έχει ανάγκη ο τόπος.

Απευθύνω έκκληση σε όλους τους συμπατριώτες μας, όπου και αν βρίσκονται, στα να συστρατευτούν στον αγώνα της Ομόνοιας ώστε ο Ελληνισμός στην Αλβανία να αποκτήσει μια δυνατή και καθαρή εκπροσώπηση. 

Μια Ομόνοια που θα επικοινωνεί με το εθνικό κέντρο και θα είναι παρούσα στον Οικουμενικό Ελληνισμό

Μία Ομόνοια που θα συνδιαλέγεται με την Αλβανική κυβέρνηση κάνοντας τις δικές προτάσεις για την επίλυση των θεμάτων που αφορούν τη μειονότητα αλλά και που θα συμβάλει στον εκδημοκρατισμό της χώρας.

Μια Ομόνοια που δεν θα αγνοείται από διεθνή παράγοντα αλλά θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Σας ευχαριστώ!