Ο Αύγουστος και τα προτερήματά του - Ήρθαν οι δικοί μας από τα ξένα, κρύφτηκαν οι αστυνομικοί και οι εθνικιστές που τρομοκρατούν τον κόσμο

Αύγουστε, καλέ μου μήνα, έλα πιο νωρίς…, λέει ανάμεσα στ’ άλλα ένα λαϊκό δημοτικό τραγούδι.

Το τραγουδούσαν τότε για τα καλά που τους πρόσφερε ο μήνας Αύγουστος, αφού γέμιζε το οικογενειακό τραπέζι με λογής λογιών φρούτα και κηπευτικά.

Στα χρόνια της δημοκρατίας στην Αλβανία, όταν  ο τόπος άδειασε από το μεγάλο κύμα της μετανάστευσης, πήρε και μια δεύτερη σημασία.  Έπαθε μια δεύτερη παραλλαγή. Ο λαϊκός τραγουδιστής, τον παρακαλεί  ναρθεί πιο νωρίς για να του φέρει πίσω τους μετανάστες. Να φέρει τα παιδιά του, να ξαναγεμίσει ο τόπος. Έστω και το μήνα αυτό. Καλό είναι. Να μην απονεκρωθούν τελείως τα χωριά μας. Να μην σωπάσει η νεανική φωνή και το λαϊκό γλέντι. Να βγουν ξανά οι παρήλικες στο μεϊντάνι και να αγναντέψουν τα αγόρια και τα κορίτσια τους, τα εγγόνια και τις εγγονές τους, να σέρνουν το χορό. Να σειέται ο τόπος και ν’ αντηχούν τα κράκουρα. Να ξαναζωντανέψουν τα πανηγύρια. Γιατί έχουν κι αυτά τη σημασία τους. Κρατείτε η παράδοση, αναβιώνουν τα ήθη και τα έθιμα. Θα περάσουν στη νέα γενιά οι χοροί και τα τραγούδια του τόπου. Αυτός ο ανεκτίμητος θησαυρός του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, που άντεξε στην πάροδο του χρόνου, στα πέτρινα χρόνια της δικτατορίας, στα φιλελεύθερα χρόνια της δημοκρατίας.

Τούτον τον Αύγουστο γέμισε ο βορειοηπειρωτικό χώρος. Και τα μηνύματα αυτά, τα αισιόδοξα, έρχονται από το Βούρκο  και τα Ριζά των Αγίων Σαράντα, από τα χωριά του Δελβίνου και της Χιμάρας, από την Άνω, Κάτω Δρόπολη και το Πωγώνι του Αργυροκάστρου.

Άλλαξε η όψη των χωριών. Άλλαξε και η όψη των εναπομεινάντων εδώ. Δεν υπάρχει βράδυ, που να μην μαζεύονται οι νέοι και να διασκεδάζουν με τον τρόπο τους. Δεν υπάρχει χωριό που να μην έχει οργανώσει το παραδοσιακό πανηγύρι του.  Η τοπική αρχοντιά σε συνεργασία με την αδελφότητα της Ελλάδος.

Άλλο τι θα γίνει την ημέρα της Λαμπρής. Τον δεκαπενταύγουστο. Εκείνη η μέρα θα είναι το στεφάνωνα, το αποκορύφωμα. Και με δίκιο γιατί η  Παναγία Θεοτόκου, είναι μόνον μία. Της αξίζει. Για να μεριμνήσει και λίγο για το χώρο αυτό. Κάποτε να φέρει και το ποθούμενο. Κάποιον Αύγουστο!

Γιατί, γράφοντας αυτά, θυμήθηκα το ρητό της Χιμάρας, που το επαναλάμβανε κάθε λίγο και λιγάκι ο ανακριτής; -Τι ήθελες να πεις με το ρητό: «ήρθε ο γάτος κρύφτηκαν τα ποντίκια». «Κατανοητό κ. ανακριτή!  Ήρθαν οι δικοί μας από τα ξένα, κρύφτηκαν οι αστυνομικοί και οι εθνικιστές που τρομοκρατούν τον κόσμο».

Να κι ένα άλλο προτέρημα του μήνα Αυγούστου!

(από συναργάτη μας στη Β. Ήπειρο)