ΣΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ


Στο «Ημερολόγιο της Κόλασης», (μαρτυρίες από την φυλάκιση των πέντε της Ομόνοιας, όπου περιγράφει τα δεινά που υπέστη) ο Παναγιώτης Μάρτος έχει αφιερώσει κι ένα ποίημα για τα τέσσερα παλικάρια του Αλύκου και της Γέρμας: τον Ευθύμιο Μάσσιο, τον Θανάση Κώτση, τον Ευάγγελο Μήτρο και τον Αηδόνη Ράφτη, που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ στα σύνορα την 12η Δεκεμβρίου 1990, γραμμένο στο κελί σε τσιγαρόχαρτο:

 

Δεκέμβρης ήταν δώδεκα, νεροχιονιά και κρύα,

από Αλύκο κίνησε πρωτοφανές κηδεία.

Βραχνιά στην άσπορη ερημιά, πουλιά στην μαύρη κλώσα,

γιατί Σοπώτι εσύ σιωπάς, χιονάτο, δακρυσμένο;

Δρόμος της Γκιάστας, Μετοχιού, αστυνομοφραγμένος.

θωρακισμέν’ ανδρειά μας στων αδερφών μας ώμους,

αλύγιστοι, ασάλευτοι, μπροστά στους αστυνόμους.

Αγγόνια Λιώλη, Κόκκαλη, του Πύλιου, Μαξακούλη,

γόνατα γρέντες ατσαλιού, κεφάλια στο σακούλι.

Παιδιά του Μήλιου αστραπή, που με ματιά σε σφάζουν,

στο φέρετρο της λευτεριάς το άγγελμά τους κράζουν.

Μπίστρισσα θανατόδακρα, λαοθάλασσα λιοντάρι,

στο κάστρο του δικτάτορα είναι αίμα για να πάρει.

Χιονάτες βουνοκορυφές με θρύλους φορτωμένες,

αστέρια καμαρώνετε, γενιές χαροκαμένες.

Βουνά σκεπάζει η καταχνιά, παιδιά των κεραυνών,

Ήλιος μας λούζει τέσσερις  στης Λευτεριάς βωμό.

Εσείς που κρύβεται πολλά και πιο θρυνά θα δείτε,

στον Ανδρεώνα Πλησσιών, πολλούς ’πο μας θα βρείτε.

 

Παναγιώτης Μάρτος