ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ. ΛΗΘΗ ἢ ΜΝΗΜΗ;

Ὁ μήνας Ὀκτώβριος θυμίζει σ’ ὅλους μας τὸ θρυλικὸ «ΟΧΙ» τοῦ Ἰωάννου Μεταξὰ καὶ τὴν ἔναρξη τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου στὶς 28/10/1940. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάποιο ἄλλο σημαντικὸ γεγονὸς ποὺ πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅταν ἔρχεται αὐτὸς ὁ μήνας. Αὐτὸ εἶναι ἡ εἴσοδος τῆς Ἑλλάδος στὸν Ἅ΄ Βαλκανικὸ πόλεμο.

Γιὰ τὴ χώρα μας ἡ μάχη μπορεῖ νὰ ἦταν δύσκολη ὅμως ἡ πίστη στὸν Θεό, ἡ ἀγάπη στὴν πατρίδα καὶ τοὺς σκλαβωμένους ἀδελφοὺς καὶ ἡ ὁρμὴ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν ἔφερναν τὴ μία νίκη μετὰ τὴν ἄλλη. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ τὸ ἑπόμενο ἔτος (1913), ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν Τούρκων ἀλλὰ καὶ τῶν Βουλγάρων κατὰ τὸν Β΄ Βαλκανικὸ πόλεμο.

Τὸ ἀποτέλεσμα ὄλου αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα ἦταν ἐξαιρετικὸ ἀφοῦ ἡ Ἑλλάδα διπλασιάστηκε ἐδαφικὰ καὶ πληθυσμιακὰ μιας καὶ περιοχὲς ὅπως μεγάλο τμῆμα τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τὰ μεγαλύτερα νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἀπελευθερώθηκαν.

Εἶναι ὅμως κι ἄλλα πράγματα ποὺ πρέπει νὰ μᾶς κάνουν νὰ θυμόμαστε τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους καὶ νὰ μᾶς διδάσκουν.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ στάση τῆς Βουλγαρίας ποὺ ἐνῶ ἀρχικὰ συμμετεῖχε στὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν Τούρκων, στὴ συνέχεια ἔστρεψε τὰ ὄπλα ἐναντίον τῶν συμμάχων της. Παρόμοια κατάσταση ἐπικρατεῖ καὶ σήμερα. Ὄχι μόνο ἡ Βουλγαρία ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἄλλες χῶρες (π.χ. Τουρκία, Ἀλβανία, ΗΠΑ, Ἰσραήλ) προσποιοῦνται τοὺς φίλους καὶ συμμάχους, ὅταν ὅμως βρεθοῦμε σὲ δυσκολία θὰ εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ θὰ προσπαθήσουν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν κακή μας κατάσταση.

Ἄλλο ἕνα εἶναι ἡ ὁμόνοια ποὺ ὑπῆρχε τότε μεταξὺ τῶν ταγῶν τοῦ ἔθνους μας ἀλλὰ καὶ τῶν πολιτῶν. Πολὺ σημαντικὸ πράγμα ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα! Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε τυφλὰ πρόσωπα καὶ κόμματα ποὺ τελικά μας διχάζουν, ἀλλὰ νὰ κοιτοῦμε τί εἶναι αὐτὸ πού μας ἑνώνει κι ὄχι τί εἶναι αὐτὸ πού μας χωρίζει.

Τέλος θὰ πρέπει νὰ βάλουμε καλὰ στὸ μυαλό μας πὼς τότε ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι ποθοῦσαν τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν τῆς πατρίδος μας. Ἄραγε σήμερα, ποὺ πολλὰ ἀκόμα τμήματα τῆς Ἑλλάδος (π.χ. Β. Ἤπειρος, Πόντος, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη) τελοῦν ὑπὸ ξενικὸ ζυγὸ ,ὑπάρχει μέσα μας αὐτὸς ὁ πόθος;

Στοὺς κυβερνῆτες τῆς χώρας μας δὲν ὑπάρχει σίγουρα. Τὸ θλιβερὸ ὅμως εἶναι πὼς πολιτικοὶ καὶ δημοσιογράφοι, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἔχουν ἐνσπείρει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια τὸν φόβο, τὴν ἠττοπάθεια καὶ τὴν ἄποψη ὅτι δὲν διεκδικοῦμε τίποτα, μὲ ἀποτέλεσμα ἀρκετοὶ ἁπλοὶ Ἕλληνες πολίτες νὰ ἀποστρέφονται τὴν ἰδέα κάποτε ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς νὰ ἐξορμήσει ὥστε ν’ ἀπελευθερώσει τὰ ὑπόδουλα μέρη τῆς Ἑλλάδος .

Δὲν εἶναι ὅμως ὅλοι ἔτσι. Ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν μένουν ἀσυγκίνητοι καὶ ἀδιάφοροι ἀλλὰ ἀγωνίζονται ὅπως κι ὅσο μποροῦν ὥστε ν’ ἀναπνεύσουν κάποτε τὸν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας καὶ τ’ ἀδέλφια μας ποὺ ζοῦν ὑπὸ τὸν ζυγὸ τῶν Τούρκων, τῶν Ἀλβανῶν καὶ τῶν Σλάβων. Βάζοντας ὁ καθένας ἀπ’ αὐτοὺς κι ἀπὸ ἕνα «λιθαράκι», βοηθᾶ ὥστε ἡ ἡμέρα τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν ἀλησμόνητων πατρίδων μας καὶ τῆς ἕνωσής τους μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα νὰ ἔλθει ὅσο πιὸ σύντομα γίνεται. Κι ἃς μὴν ἀπογοητευόμαστε διότι αὐτὴ ἡ ἡμέρα εἶναι κοντά.