ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ 17 ΜΑΪΟΥ 1914


Τά μέλη τοῦ ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ  βρέθηκαν και φέτος στο ἀκριτικό Δελβινάκι για νά τιμήσουν τόν ἡρωικό ἀγώνα ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ πρίν ἀπόω ἀκριβῶς 112 χρόνια, πού σήκωσε τό ἀνάστημά του καί ἀντιστάθηκε στίς ἄδικες ἀποφάσεις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, ὑπερασπιζόμενος τό ἱερότερο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ. Τό δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας.

Τη συγκεκριμένη εκδήλωση εμπνεύστηκε , ο μακαριστός  Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός, σε δύσκολους καιρούς  την δεκαετία του 1980,Τότε  τελούνταν τον Φεβρουάριο, με αφορμή την έναρξη του Αυτονομιακού Αγώνα στις 17 Φεβρουαρίου του 1914 και είχαν την ονομασία: «Τριήμερο πένθους και προσευχής» με ακολουθίες και εκδηλώσεις σε όλη την μητρόπολη και κορύφωση στο Δελβινάκι, με Θεία Λειτουργία εδώ σε αυτό το ναό, ειρηνική πορεία εντός της κωμοπόλεως ως το ηρώο και εκδήλωση διαμαρτυρίας στο συνοριακό φυλάκιο της Κακαβιάς, απέναντι ακριβώς από τα χωριά που διαβιούσαν τα σκλαβωμένα τότε αδέλφια μας υπό το αθεϊστικό καθεστώς του Χότζα. Η επιλογή του Δελβινακίου δεν ήταν τυχαία, καθώς στο προαύλιο του ναού αναπαύεται μία μεγάλη μορφή της εκκλησιαστικής ιστορίας και ένας από τους πρωτεργάτες του αυτονομιακού αγώνος, ο μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου που κοιμήθηκε το 1936.

Στην πορεία του χρόνου ωστόσο οι περιστάσεις  διαφοροποιήθηκαν με την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος. Η εκδήλωση ωστόσο συνεχίστηκε από τον διάδοχο του Σεβαστιανού στην μητρόπολη αλλά και στην προεδρία του ΠΑΣΥΒΑ, π. Ανδρέα, για 2 λόγους. Πρώτον για να μην ξεχάσουμε τον αγώνα των Ηπειρωτών προγόνων μας αλλά και για να διεκδικούμε τα εθνικά και ανθρώπινα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών αδελφών μας που δυστυχώς συνεχίζουν να παραβιάζονται, μολονότι πέρασαν 3,5 δεκαετίας «δημοκρατικής» διακυβέρνησης στην Αλβανία, όπως δείχνουν πέραν των άλλων, οι δολοφονίες του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρα το 2010 και του Κωνσταντίνου Κατσίφα στουςΒουλιαράτες το 2018, αλλά και η σύλληψη του δημάρχου Χειμάρας Φρέντυ Μπελέρη πριν λίγα χρόνια.

Οι σύλλογοί μας, είναι ευγνώμονες στον σημερινό μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Αλέξιο, τον διάδοχο του ιδρυτού μας, διότι μόλις ενημερώθηκε για το ιστορικό πλαίσιο της σημερινής εκδήλωσης, με πολλή προθυμία, ὄχι μόνο έδωσε την άδεια για την τέλεση της αλλά μας διαβεβαίωσε ότι θα χοροστατήσει, λαμπρύνοντας την εκδήλωση με την παρουσία του και θέτοντάς  την υπό την αιγίδα της Μητροπόλεως όπως ακριβώς τελείται εδώ και 45 χρόνια.

Κατά τήν Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία τελέστηκε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πρωτεργατών του Αυτονομιακού Αγώνος ενώ στη συνέχεια τρισάγιο και κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου. Ακολούθησε επίκαιρη σχετική ομιλία από εκπρόσωπο της ΣΦΕΒΑ στην παρακείμενη αίθουσα του Δήμου Πωγωνίου που προσφέρθηκε προφρόνως από την κοινότητα Δελβινακίου. Έγινε μία ιστορική αναδρομή στις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθη ο Αγώνας το 1914 καθώς και τα διδάγματα που αποκομίζουμε για τη σημερινή εποχή. 

Ὁ Ἀγώνας τῆς Αὐτονομίας, ἀποτελεῖ ἕνα φωτεινό ὁρόσημο στήν ἱστορία τῆς Ἠπείρου. Ἀπέδειξε ὅτι οἱ Ἠπειρῶτες, φημισμένοι μέχρι τότε γιά τήν ἀγάπη τους στήν παιδεία καί τόν πολιτισμό, ὅταν χρειάστηκε, ἔγιναν λιοντάρια στόν ἀγώνα γιά τήν ὑπεράσπιση του τόπου τους. Δώσανε ἔτσι στήν πατρίδα μας πέρα ἀπό μάρτυρες, Ἁγίους καί εὐεργέτες τοῦ ἔθνους, μιά σειρά ἀπό νέους ἀθάνατους ἥρωες γιά τούς ὁποίους είμαστε όλοι  ὑπερήφανοι.

Εὐχή ὅλων μας εἶναι ὁ Ἑλληνισμός σήμερα νά διδαχθεῖ ἀπό τή σύμπνοια πού ἐπέδειξαν τότε οἱ Βορειοηπειρῶτες ἀδελφοί μας αλλά και νά ἀξιωθεῖ πολιτικῆς, στρατιωτικῆς, καί ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας ἀντάξιας των κρίσιμων στιγμῶν πού περνάει ἡ πατρίδα. Γιατί στά ἀλήθεια ὁ ἀγώνας τῶν  Βόρειων Ἠπειρωτῶν πέτυχε τό στόχο του γιά δύο κυρίως λόγους. Πρώτον γιατί ὁ λαός ἀπό τόν τελευταῖο βοσκό καί ἀγρότη μέχρι τόν πιό πλούσιο ἔμπορο καί ἀπό τό μικρό μαθητή μέχρι τόν κατάλευκο γέροντα, πῆρε συνειδητά τήν ἀπόφαση νά ζήσει ἐλεύθερος ἤ νά πεθάνει . Δεύτερον γιατί εὐτύχησε ὁ ἀγώνας αὐτός νά ἔχει ἄξια ἡγεσία, ἡγεσία πού ἀρνήθηκε τήν ὑποταγή στά ἰταμά τελεσίγραφα τῶν ξένων δυναστῶν, ἡγεσία πού προετοίμασε τόν λαό γιά ἀντίσταση καί ὑπεράσπιση τῆς ἐλευθερίας του, ἡγεσία πού ἔδωσε πρώτη το παράδειγμα αὐταπάρνησης καί αὐτοθυσίας. Ο ἀγώνας τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ πέτυχε τό στόχο του τότε , ἀσχέτως ἄν ὁ ἑλληνικός διχασμός καί οἱ κοσμογονικές ἀνακατατάξεις στά Βαλκάνια μετά τόν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο καί τήν Μικρασιατική καταστροφή δέν ἐπέτρεψαν τήν διατήρηση τῶν κεκτημένων. Μᾶς ἄφησε ὅμως ὡς παρακαταθήκη τό πρωτόκολλο τῆς Κέρκυρας ἕνα ἰσχυρότατο νομικό κείμενο πού δέν ἔχει καταργηθεῖ ὡς σήμερα καί τό πιό σημαντικό ἔχει ὡς συμβαλλόμενους τό ἀλβανικό κράτος μέ τούς ἴδιους τους  Βορειοηπειρῶτες πού δικαιοῦνται καί πρέπει νά ζητήσουν τήν ἐφαρμογή τῶν διατάξεών του. Διατάξεις ἐξάλλου πού ἐν πολλοῖς καλύπτονται ἀπό τίς σύγχρονες συμβάσεις -πλαίσια προστασίας τῶν ἀνθρώπινων, μειονοτικῶν καί ἐθνικῶν δικαιωμάτων, πού ἡ ἴδια ἡ Ἀλβανία ἔχει ὑπογράψει.
Ἅς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τῶν πρωτεργατῶν τοῦ αὐτονομιακοῦ ἀγώνα καί ἅς ἀποτελέσουν πυξίδα γιά ὅλους, σέ ὅποια θέση βρίσκεται ὁ καθένας μας γιά νά πράξουμε τό χρέος μας απέναντι στήν πατρίδα!