28 Ὀκτωβρίου 1940-28 Ὀκτωβρίου 2013: ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Ὅ, τί καὶ νὰ ποῦμε γιὰ τὸ ἔπος τοῦ 1940 εἶναι ἐλάχιστο, ἀφοῦ οἱ ἐμπειρίες καὶ οἱ ἱστορίες ὅλων ὅσων ἔζησαν τὰ γεγονότα (πολιτικῶν, στρατιωτικῶν, κληρικῶν καὶ ἁπλῶν πολιτῶν) εἶναι τόσες πολλές, ποὺ ἀκούγοντας τὲς ὁ καθένας σκέφτεται πὼς τελικὰ αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ ἐκείνη τὴν ἔνδοξη ἐποχὴ δὲν εἶναι τίποτα μπροστὰ σ’ αὐτὰ ποὺ ἐκτυλίχθηκαν ἐκεῖνον τὸν καιρό.

Ὡστόσο μποροῦμε, μὲ τὶς πενιχρὲς γνώσεις μας, νὰ συγκρίνουμε τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε μὲ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ τώρα καὶ νὰ βροῦμε ὁμοιότητες καὶ διαφορὲς , ἑστιάζοντας περισσότερο τὴν προσοχή μας στὸ θέμα τῆς Βορείου Ἠπείρου , μίας καὶ οἱ μάχες ἔλαβαν χώρα κυρίως σ’ ἐκεῖνον τὸν τόπο.

Ἀρχικὰ πρέπει νὰ θυμηθοῦμε πὼς ἀντίπαλοί μας τὸ 1940 δὲν ἦταν μόνο οἱ Ἰταλοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀλβανοὶ ποὺ στήριξαν τοὺς πρώτους ἀναφανδὸν καὶ εἰσέβαλαν στὴ χώρα μας πολεμώντας στὸ πλευρό τους.

Προχωρώντας  στο δικό μας « στρατόπεδο » , ἀναφορὰ θὰ γίνει γιὰ δυὸ ὁμάδες ἀνθρώπων. Τοὺς ἡγέτες καὶ τὸν ἁπλὸ λαό.

Ἡ ἡγεσία (πολιτική, πολιτειακή, στρατιωτικὴ κι ἐκκλησιαστικὴ ) ἔκανε τὸ καθῆκον της. Ὁ πρωθυπουργὸς Ἰωάννης Μεταξὰς εἶπε τὸ μεγάλο «ΟΧΙ» . Ὁ βασιλιὰς Γεώργιος στήριξε χωρὶς δεύτερη σκέψη τὴν ἀπόφαση τοῦ πρωθυπουργοῦ. Ὁ Ἀλέξανδρος Παπάγος καὶ τὸ ἐπιτελεῖο τοῦ ἑτοίμασε τὸ στράτευμα καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρύσανθος εὐλόγησε τὰ ὄπλα τὰ ἱερὰ καὶ τὸν τίμιο ἀγώνα τοῦ ἔθνους.

Ἀλλὰ κι ὁ ἁπλὸς λαὸς δὲν φοβήθηκε τὴν ὑλικὴ ὑπεροπλία τῶν ἀντιπάλων καὶ δέχθηκε μὲ χαρὰ τὴν εἴδηση τῆς ἔναρξης τοῦ πολέμου. Ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ καὶ γέροντες ἀγωνίστηκαν μὲ αὐτοθυσία ὅπου κι ὅσο μποροῦσε ὁ καθένας . Ἡ ἐπιστράτευση, ποὺ δὲν ξεκίνησε τὴν 28/10 ἀλλὰ πολὺ πιὸ πρίν, στέφθηκε ἀπὸ ἐπιτυχία (πολύτιμη ἦταν καὶ ἡ βοήθεια τῶν Κυπρῖων ἐθελοντῶν ) κι ἔτσι μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες ἐξόρμησαν κατὰ τοῦ ἐχθροῦ, κι ὄχι μόνο τὸν νίκησαν ἐντὸς τῶν συνόρων ἀλλὰ ἀντεπιτέθηκαν κι ἐλευθέρωσαν μεγάλο μέρος τῆς Βορείου Ἠπείρου.

Μοναδικὴ παραφωνία στὴν ὅλη εἰκόνα ἦταν ἡ στάση πολλῶν κομμουνιστῶν , οἱ ὁποῖοι παίρνοντας «γραμμή» ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ, τὴν ὥρα ποὺ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πανηγύριζε τὶς νίκες τοῦ στρατοῦ μας καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων καὶ χωριῶν τῆς Βορείου Ἠπείρου , ἔλεγαν πὼς ὁ πόλεμος εἶναι ἰμπεριαλιστικὸς καὶ πὼς ὁ στρατὸς ἔπρεπε νὰ γυρίσει πίσω.

Τὰ χρόνια πέρασαν καὶ πολλὰ πράγματα ἄλλαξαν. Κάτι ὅμως δὲν ἄλλαξε ἀπὸ τότε. Αὐτὸ εἶναι τὸ μίσος τῆς Ἀλβανίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ἐκλογὲς βίας καὶ νοθείας εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς κοινότητας, οἱ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις τῶν Τσάμηδων, ἡ δολοφονία τοῦ Ἀριστοτέλη Γκούμα στὴ Χειμάρρα, οἱ βανδαλισμοὶ στὸ μνημεῖο τῶν Ἑλλήνων πεσόντων στρατιωτῶν στὸ χωριὸ Μπομποστίτσα τῆς Κορυτσᾶς, ἡ καταστροφὴ τοῦ μνημείου στὸ ὕψωμα 731 , τὰ γεγονότα τοῦ Αὐγούστου στὴν Πρεμετὴ καὶ τόσα ἄλλα περιστατικὰ , ἀποδεικνύουν τὸ ἄσβεστο μίσος τῶν Ἀλβανῶν.

Ποιὰ ἡ ἀντίδραση ὅμως τῆς ἡγεσίας τῆς χώρας μας σ’ ὅλα αὐτά; Ὑποτονικὴ καὶ χλιαρή. Ἀντὶ νὰ «τρίξει τὰ δόντια» στὴν Ἀλβανία γιὰ νὰ σταματήσει τὶς αὐθαιρεσίες εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων , διαφημίζει τὴν « ἑλληνοαλβανικὴ φιλία ». Μία τέτοια φιλία ὅμως, ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει γιὰ δυὸ λόγους: ἃ ) ἐπειδὴ ἡ Ἀλβανία κατέχει παράνομα τὴν Β. Ἤπειρο καὶ β) ἐπειδὴ διεκδικεῖ, πάλι παράνομα, ἐδάφη τῆς Ἑλλάδος. Συμβαίνει ὅμως καὶ τὸ ἑξῆς ἐξωφρενικὸ . Ἂν κάποιος Ἕλληνας μιλήσει γιὰ αὐτονομία ἢ γιὰ ἀπελευθέρωση κι ἕνωση τῆς Β. Ἠπείρου μὲ τὴν Ἑλλάδα, οἱ «καλοί» πολιτικοί μας ἀμέσως θὰ τὸν χαρακτηρίσουν ὡς ἀκραῖο, τρελὸ κι ἐπικίνδυνο.

Ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀνθελληνικὴ καὶ προδοτικὴ πολιτικὴ ἔχουν ἐπηρεαστεῖ σήμερα οἱ περισσότεροι Ἕλληνες. Ἡ ἠττοπάθεια καὶ τὸ αἴσθημα φόβου ποὺ ἔχουν καλλιεργήσει ἐδῶ καὶ δεκαετίες οἱ πολιτικοὶ στὸν ἑλληνικὸ λαὸ , κάνουν πολλοὺς νὰ μὴν θέλουν ν’ ἀκοῦν γιὰ ἀπελευθερωτικὸ πόλεμο κι ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Οἱ ἀποδείξεις πολλὲς . Ἐδῶ ἂς ἀναφέρουμε μία , ποὺ δὲν εἶναι ἡ σημαντικότερη εἶναι ὅμως ἐνδεικτική της κατάστασης ποὺ ἐπικρατεῖ.  

Τὸ τραγούδι «Βάζει ὁ Ντοῦτσε τὴν στολὴ τοῦ» εἶναι πασίγνωστο. Συνήθως ὅμως, ἂν παρατηρήσει κανείς, δὲν τὸ ἀκοῦμε ὁλόκληρο. Σπάνια ν’ ἀκούσουμε ὅλες τὶς στροφὲς τοῦ τραγουδιοῦ. Σὲ κινηματογραφικὲς ταινίες π.χ. «Ὑποβρύχιο Παπανικολὴς », σὲ μουσικοὺς δίσκους , σὲ σχολικὲς ἑορτές, σὲ ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν 28η  Οκτωβρίου ἀποσιωπῶνται τουλάχιστον δυὸ στροφές. Αὐτὸ γίνεται ἐπειδὴ μέσα σ’ αὐτὲς ὑπάρχουν φράσεις ὅπως : ἅ) «καὶ χωρὶς πολλὲς κουβέντες μπῆκαν Ἕλληνες λεβέντες μὲς στὴν Κορυτσά» καὶ β) «Μέσα στ’ Ἀργυρόκαστρο ἐμπῆκε τὸ χακὶ καὶ σημαία κυματίζει τώρα ἑλληνική». Ἄρα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ μαθαίνουμε μὲν πὼς τὸ 1940 νικήσαμε τοὺς Ἰταλοὺς ,δὲν πρέπει ὅμως νὰ θυμόμαστε πὼς ὁ στρατός μας ἀπελευθέρωσε τὴν Βόρειο Ἤπειρο. Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς ἱστορίας δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνεται ἀναφορά.

Τὸ παρήγορο εἶναι πὼς πολλοὶ Ἕλληνες δὲν σκέφτονται ἔτσι καὶ δὲν ἀπογοητεύονται. Ἑπομένως ὁ καλύτερος ἐπίλογος πάνω σ’ αὐτὲς τὶς σκέψεις δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος παρὰ τὰ ἑξῆς λόγια του Σεβαστιανοῦ: «Θὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγώνα μέχρις ὅτου, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἑλληνικὴ Σημαία καὶ ὁ Σταυρὸς θὰ ὑψωθοῦν στὸ Ἀργυρόκαστρο, στὴν Κορυτσά, στὴν Χειμάρρα, στοὺς Ἁγίους Σαράντα, στὸ Τεπελένι, σ’ αὐτὰ τὰ ἠρωϊκὰ τὰ αἱματοβαμμένα τὰ χώματα».